Cok yorgunum ve ne yapicagimi bilmiyorum?

Soylersem zamani oldugunu soyleyecek bana. Ya da yanlis anlayacak bilmiyorum. Onu darladigimi dusunmesini istemiyorum

Bilmiyorum. Hep duzgun bir evlat olmak icin cabaladim. Yine olmadi. Bu yasimda bunlari yasiyorum.

Hastaydi 2 yil once kaybettik. Zaten bir tek o yanimdaydi. O gidince psikolojik olarak mahvoldum. Tramva sonrasi stres bozuklugu yasiyorum. Gelecegimi dahi goremiyorum. Ailem de biliyor ama hala boyleler

Annemin. Annemde bazen babami dolduruyor. Babam zaten annemi sevmiyor aldatiyor. Bunu da yasadim ustune. Hepsi cok agir geldi bana.

Ki ben aileme cok duskundum gercekten anneme de babama da. Ablamdan sonra hep yalniz hissettim ama onlara tutundum. Simdi onlarda cektiler ellerini benden. Ki yemin ediyorum bir hatam yoktu benim

Paraya ihtiyaclari yok. Olsaydi ben zaten onume gelen ilk iste calisirdim. Sirf ise girmedim diye boyle davraniyorlar zannettim cunku hep sen bisey yapamazsin sen bisey olamazsin dediler. Bugun ise basladim. Degisir sandim. Eve geldigimden beri agliyorum. Kacip gitmek istiyorum sadece bir suredir problem yasiyorum ailemle. Sevgilime de hep soylersem darlanir diye korkuyorum benden bikarsa diye korkuyorum.

Abim var evli ve yasadigimiz yerden uzakta. Gitsem kabul eder ama hem sevgilim hemde ablamin kizi burada. Bizimle yasiyor yegenim cunku babasi umursamiyor onu. Bende ona cok uzuluyorum. Birakamam o yuzden. Tek kacisim evlilik ama sevgilimde buna hazir degil sanirim bilmiyorum.

Oyleler. Ama maalesef bu yuk bana cok agir geliyor. Beni bitiriyorlar sadece. Bazen goruyorum arkadaslarimi okullarini okuyorlar rahatlar. Aileleri destekliyor. Ben neden boyleyim bilmiyorum.

Yegenim 8 yasinda

Annem 56 babam 58

Kiymet bilmeyenlere cigliklar atiyorum kendimi duyurmak icin. Ablami da kaybedince sevdiler bendede o olacak.

Kucuklugumden beri sabrediyorum artik cok uc noktadayim. Sacma gelebilir belki ama yasamak dahi istemiyorum artik