Ben niye varım?

Vazgeçtim her şeyden. Hayatta artık ne hevesim ne de hayalim var. 20 yaşındayım, bu zamana kadar ben hiç gerçekten mutlu olmadım. Bu yılın başında bir kızı tanıdım; aşık oldum, sevdim, sevdalandım. Karşılık gördüğümü düşündüm, yanılmışım. "Seni seviyorum, sana aşığım" laflarına kandım. Hayatımda ilk kez saf mutluluğu hissettim. Üstünden aylar geçti önce arkamdan başka erkeklerle konuştu, ardından terketti, ardından da hem her şeyin yalandan ibaret olduğunu gördüm hem de sevdiğimi başkasıyla gördüm. Hayatta hiçbir amacım kalmadı. Yaşamaya dair hiçbir isteğim kalmadı. Her şey boş, her şey anlamsız. Artık yaşamak istemiyorum ancak ölüm bile anlamsız geldiği için varlıkla yokluk arasında sürünüyorum. Ben artık yaşayan bir ölüyüm, içinde bulunduğum durumu anlamayan insanlarsa "boş ver ya, üzülme, geçer, abartma" gibi düşüncesiz söylemlerde bulunuyorlar. Hiçbir zaman sevdiğim kadar sevilmedim. Biri beni çok sevdi zannettim, ondan da "seni kullandım" sözünü duydum. Sadece gönül yarası da değil mesele, herhangi bir tutunacak dalım kalmadı hayatta. Bende yaşamaya da ölmeye de istek bırakmadılar