Ayrılmak bu kadar kolay mı?

Çok tutkulu dolu dolu bi aşk yaşadım 4 sene boyunca. Her zerresine âşıktım çok seviyodum. Hiç ilgisiz bırakmıyodum onu, sevgimle şefkatimle hep onun yanındaydım. Sıkboğaz etmezdim ne zaman birbirimizi görmek istesek ya ben yazarım ya o yazar buluşuruz keyifli vakit geçiririz. Buluştuğumuzda her an verimli geçiyodu hiç birbirimizden sıkılmıyoduk. Her zamanımda yanımda oldu, ki ben de aynı şekil hep birbirimizi destekledik bütün zorluklara rağmen. Yağmurda ıslanıp öpüşürken bile zirvelere çıkarıyodum onu. Hayatımda olduğundan beri hep mutluydum yüzüm gülüyodu hiç mutsuz değildim. Ta ki 2 ay önce benden ayrılanana kadar. Aile sebeplerinden ötürü evlerini taşıyacaklarını burada bi bağlantımın kalması benim için bi anlam taşımayacağını söyledi. Yüzyüze konuştuk bunu çok aptalca bi sebepten ayrıldık. Sonrasında bütün içimdeki iyi huyları yok ettim. İnsanlara güvenim bi nebze olsun vardı ama bunu görünce hiçkimseye artık güvenim kalmadı. Peki bu hikayede kim suçlu sizce?