Çok düşünerek kendi ölümüme mi koşuyorum?

Öncelikle merhaba. Düşündüm ve artık bir şeyleri birine danışmam gerektiğine karar verdim. Yakınlarıma danıştığımda hep sırtımdan bıçaklanan ben oldum, o yüzden bir süredir psikolojik destek almak istiyorum. İçimdeki o paylaşma isteğini bastırmak için buraya geldim. Okur ve bana düşüncelerinizi söylerseniz memnun olurum. Sevgilim kız arkadaşları ile cinsel konular konuşuyor. En yakın kız arkadaşıma da (bizi tanıştırdı) diğer kız arkadaşlarının (kız arkadaşım ve sevgilimin) cinsel deneyimlerini anlatmış. Smsten konuştukları bu konuyu daha sonra en yakın arkadaşımdan silmesini istemiş. İlk olarak bu benim için güven kıran bir konuydu. Daha sonra zaten kız arkadaşları ile öyle bir yakınlığı olması beni cidden rahatsız ediyor. Dillendiriyorum da ama nafile. Bana gelecek olursak erkek arkadaşım yok, kendi tercihlerimden dolayı. Sosyal medya hesaplarım sevgilimde var, onun bende yok. O istediğini yapabiliyor, ben söylemekle yetiniyorum. Çok seviyorum ve hayatımda tek iyi hissettiren şey o oldu. Bir nevi sığınabildiğim tek limanım (ama ben buraya yazıyorum). Bu durumdan haberim yok sanıyor öyle davranmak zorundayım. Bu arada ilk defa olan bir şey değil. Kötü hissediyorum. Ben mi abartıyorum? Kız arkadaşlarına bir şey demek istemiyorum. İkimizde çok kıskancız fakat o benim yakınımda herhangi bir erkek olmasını istemiyor. Sizce bencillik mi bu? Yoruluyorum bazen. Ama üstüme sorumluluk gibi hissediyorum. Konuşmaya ihtiyacım var, beni yargılamadan dinleyecek insanlara. Tanıdıklarım ile konuşmak ama sırtımdaki bıçaklardan başka bir şey kazandırmadı. Teşekkürler...