Kendimi kötü bir insan ve anne gibi hissediyorum. Boşandım ama önüme bakamıyorum? ?

2 sene önce boşandım 3 yaşında bir çocuğum var herkes günah değil mi çocuğa bu kadar etken yaşta boşandın. Hiç mi tanımadın kocanı vs diyor ama kimse gerçeği bilmiyor. Eski eşim çocuk olmadan önce ben deli gibi Çalışıp eve para getirirken bana gayet saygılıydı iyiydi.

O da çalışıyordu ama çok hırslı biri değildi ama benim daha çok kazanmam hiç önemli bir sorun değildi. Ben hamileyken işten çıkarıldı. Ben çalışıyordum ve ona birçok iş bulmama rağmen çalışmak istemedi. hatta korsan taksi olucam dedi. Ben doğum iznim bitince çocuğumu bırakmadım ve işten ayrıldım yine izin paramla geçindik ama büyük endişeler içinde. evin karşısında bir mobilya dükkanı vardı eleman arıyor gitmedi bile görüşmeye. Ve sonunda korsan taksici oldu. bazı günler para getiriyor bazı günler getirmiyor. Pazar günü dahil dışarı gidiyordu çalışıcam diye ama para yok.

Ben her öğlen makarna yiyordum. Sonra hallerinde bir tuhaflık sezinledim ve uyuşturucu içtiğini anladım. O da itiraf etti. pazar günü müşteri var deyip Allah bilir kimlerle buluşuyordu. Sonra dönünce çalıştım diyordu ama para yok. En son cebinde metanfetamin buldum. Ve ertesi gün o çıkınca çocuğumla evi terk ettim ve boşandım. Gelelim bugüne artık çalışıyorum çok şükür çocuğum kreşte. Ama sorun şu ki bende hiç geçmek bilmeyen çocuğuma karşı bir suçluluk duygusu.

Babasız bırakmış gibi. Atmaya çalışıyorum bu düşünceyi atamıyorum. Sürekli arıyor babası duygu sömürüsü yapıyor. Ama hiçbir ihtiyacını karşılamıyor. 500 TL nafakası var onu zor ödüyor. Onun dışında yok babaannesi özledi dedesi özledi buraya getir çocuğu vs. Psikolojimi bozdu. Sizce ne yapmalıyım bu durumda?