Asla elbette, insan sevildiğinden emin olamaz. Yalnızca hisseder, söylenenler ve yapılanlar karşısında biraz ikna olur o kadar. Tamamen körü körüne inanmak mümkün değil. Sevildiğimizi en berbat dönemimizde bile yanımızda olmasından anlarız kişinin, bizi merak edip, bize zaman ayırıp, ilgilenmesinden ve verdiği destekten anlarız
Bana dokunursa (sadece bedenime değil ruhuma, yüreğime), bana kahve hazırlarsa 🙂 ve benim derdimi sahiplenirse, yalnız hissetmeme hiçbir zaman izin vermezse sevildiğime ikna olurum. Bana kıyamazsa, şefkatini esirgemezse, güzel severse
beni ben yokken bile ortamda korur kollar , her zaman korur her durum ve koşulda bana dair herşeyi bilir önemser ayıracak her zaman vakti vardır seçecek değil önceliğiyimdir kıyamaz küsemez kıramaz işte böyle anlarım
Ben sevildiğimden hiçbir zaman emin olamadım.. Ama yine de değer gordugunu bilmek insana iyi hissettirir. Emek vermek, bişeyler olsun diye uğraşmak.. Sevmek ve sevilmek tarifi mümkün olmayan birsey..
Karşımdaki kişinin benim için göze aldıkları , feragat ettikleri fikir sahibi olmamı sağlar. Kimsenin sevgisinden kesin olarak emin olmak mümkün olmasa da..
Düşüncelerime önem veriyorsa Bana saygı gösteriyorsa bana değer veriyorsa koruyup kolluyorsa Sağlığımı merak ediyorsa Zor anlarımda da yanımdaysa Sevildiğimi anlarım