Sevilmiyorum diye ölmeli miyim?

Ben 30 yaşındayım. 5 yaşından 18 yaşına kadar havyan gibi yaşadım ailem yüzünden. Hiç arkadaşım olmadı, hiç sosyalleşemedim çünkü hiç göndermediler. Sürekli aşağılama, sürekli azarlama.. Okulda herkes yavaş yavaş sosyal skillerini geliştirirken ben acaba bugun bana ne yapacaklar diye düşünürdüm.. İlaç almadılar, aç kaldım, evden atıldım, kıyafet almadılar (Zengin ailem), hiç bir yere gitmedim. Gözümün üstünde kaş var diye tabiri caizse hergün aşağılandım. Zamanla soğuk ve ağzı laf yapayan birine dönüştüm. Hep sevdiğim biri olsun istedim. Ama kime denesem rededildim.. Haklılar kızlar ağzı laf yapan veya yakışıklı istiyor. Haklarıda var. Tip için estetik olmuştum, ağzı laf yapmayı beceremedim... Karaktersiz ailem yüzünden bu özelliğim hiç olmadı.. Bu saatten sonra da sevgilim olur mu onu da bilmiyorum. Çevrem belli sonuçta. Bir yaştan sonra kimse kalmıyor. Üzülmekten hasta oluyorum bazen. Aylardır her gün üzülüyorum, yaşam enerjim yok. Hep rededilmenin verdiği aşağılık hissine dayanamıyorum artık. En karaktersizler bile el ele geziyor.. Sırf biraz daha yakışıklı veya ağzım laf yapamadığı için yalnız kaldım.. Psikologa vs.'de uzun zaman gittim. Hergün gözlerim doluyor. El ele insanları gördükçe onlar adına mutlu oluyor, ve hep yalnız kalmanın verdiği aşağılık hissi ile üzülüyorum. Artık üzülmeyeye karar verdim... Amel defterimi sanırım kapatacağım... Ben çok farklı hayal etmiştim.. Sizce nasıl bir yol izleyeyim?