Sevdiğinizi itiraf etmekte cesur musunuz yoksa platonik takılmak mı daha hoş?

Platonizmin ötesine geçmedim zaten hiç bir zaman bana göre en masum , saf , temiz duygulardan biridir her daim karşı cinsle aramda mesafe vardır ki belli bir süre sonra o hoşlantı da geçiyor bir şekilde melankoli ya da kara sevda olmadığı sürece saplantıya dönüştürmenin manası yok Leyla ile Mecnun misali , düşman başından ırak. Yaş zaten yavaştan geliyor bir kaç yıla başım bağlanır muhtemelen , müstakbel eşimle tevafuk eseri karşılaşınca eş adaylığından hayat arkadaşlığına terfi ettiğimiz yola girdiğim vakit o noktada itiraf ederim zaten ki bu itiraf olmaz sonuçta çok iyi tanıyıp bu kararı vermişim demektir keza onun gibi , dolayısıyla tahmin edilebilir bir durum olduğu için lisanı münasip ile duygu ve düşüncelerimi aktarmak malum ve elzem olacaktır itiraftan ziyade.

Her şeyini araştırıp bana uygun yapıda olup olmadığını detaylıca araştırırım ona göre hareket ederim. Utangaç bir insan değilim ama seçici bir yapıya sahibim yani her gözüme güzel gözükenle muhabbet kurmam.

Ben azıcık bile hoşlansam hemen ya belli eder ya ds söylerim. Netlikten yanayım hep. Artık yoruldum uğraşamıyorum dan dun söylüyorum ne olacaksa olsun azdan azı gördük