Çocukluğum? Lütfen yargılamayın?

İlk sevgilim yıllarım kısaca bahsedeyim çocuk yaşta uzun yıllarca görüştüğüm sevgilim vardı hatta beraber büyüdük o dogubeyazitta ben istanbuldaydim onu tanıdığımda çocuktu askerliğini bile beklemiştim onun İstanbula gelmesinin günlerini saydık o bana geldiği gece yoldayken ben mecburi sebeplerle başkasına kaçtım (sevgilim degildi) tabi bu ona yıllarca inanmadı kurulmuştu o gece biz bittik onun hayalleri benim hayallerim biz yarım kaldık daha sonr düzeldi görüştük yine beraber kavuşmaya gün saydık saat saydık o geldi görüştük birlikte olduk gezdik daha sonra beni eve bıraktı ve evleneceğini söyledi bir daha birbirimizi görmedik birbirimize kocaman bir yara bıraktık 😔 Ta ki 15 nisana kadar biz 10 yıl aradan sonra ilk defa konuştuk saatlerce ağladık konuşurken yanyana olsak belki ağlamaktan yüzümüze bakamazdik hesaplastik tartıştık 10 yıl sonra o evli 3 çocuk babası ben evliyim 2 çocuk annesiyim o aile zoruyla evlendi ben ailemden kaçmak için ama hala deli gibi seviyoruz birbirimizi insan konuşurken içi gidermi uyuyamaz hale geldik ama ne yapabileceğimi bilmiyorum gitsem bize haksızlık kalsam o kadar günahsız insana ama bir daha yarım kalmak istiyormuyum bilmiyorum lütfen yargılamadan akıl verin unutamıyorum ne yaptıysam 10 yıl sonra bile aynı heyecanla bekliyorum ne yapabilirim nasıl bir yol cizebilirim😔