Çocukluğunuzda yaramaz mıydınız yoksa uslu mu?

Bir çocuğa göre fazla uslu bir çocukmuşum yani, oturduğumda biri kalk diyene kadar kalkmazmışım.

Bilmiyorum ama benim karakterimde iyi bir etki bırakmadı bu suskunluk

Uslu olmanın avantajı yalnızca aile içinde var. Sosyal hayata adapte olana kadar çok hata yaptım, çok hata yapıldı. Bence bir yerde itilip kakılmak gerekiyordu bunu yaşadım ama hiç olmaması gereken bir şekilde oldu, bu itilme de karakterime daha kötü yansıdı. Belirsiz biri olmaya başlıyorsun.

Hayır, hâlâ daha kendimi yeterince iyi görmüyorum. Bende eksik bir şeyler var ve tamamlamak istiyorum ama önümde uzun bir yol var gibi duruyor. Bunun kötü bir tarafı da insanların seni aşağı görmesi. Yaşımdan, huylarımdan dolayı çok kere üstten bakanlara şahit oldum ama kendimi müdafaa etmeye gelince dilim tutuluyor çünkü geçmişim benim önümde büyük bir engel olmaya devam ediyor. Aslında basit sanıyor herkes benim çocukluğum bastırılmakla geçtiği için suskun, asosyal bir çocuktum.

Söylenen şeyleri çok kafaya takarım, özellikle söyleyenler zamanında değer verdiklerimden birileriyse oturup saatlerce nasıl biri olduğumu sorgularım. Ne bileyim daha iyi biri olmak, daha çekilir biri olmak herkes için iyi izlenim yaratır ama bu elimde değil. Kendime karşı böyle acımasız oldukça bir şeyler için adım atmaktan da kaçıyorum.