Sevdiğim çocuğa bir yazı yazdım çok uzun değil sizce güzel mi atmalı mıyım arkadaşlar?

Ruhumu kalbim ile birlikte toprağa gömdüm fakat yine de atmasına engel olamadım. Ve anladım ki ne kadere ne de kalbinin sesine engel olabilirsiniz. Kalbim o soğuk toprağın altında atmaya devam ediyor ama o kadar üşüyor ki. Bir yardım eli beklemiyor kalbim. Onun elini bekliyor. Bir bakan eden istemiyor kalbim. Onun gözlerini istiyor. Bir şefkat beklemiyor kalbim. Onun şefkatini bekliyor. Onun sevgisini bekliyor. Birtakım hatalar yapıldı ve birtakım bedeller ödendi. Sonunda dipsiz bir yalnızlığa sürüklendik. Bazı acılar çekildi ve bazı yeminler edildi. Gururdan öte bir karanlığa ötelendik.

Bu karanlık öyle koyu öyle harap ki… Üşüyorum. Mesele üşümek değil inanın. Çünkü benim üşümeyi göze aldığım bir sevdam vardı. Uğruna yanmayı göze aldığım bir sevdam vardı. Sevdiğim vardı. Ama asıl acı olan ayrılığın verdiği hasret tutkusu değil sevdiğinin sana inanmamasıymış. En acısı da buymuş. Yaşanılan onca şeyin hiçe sayılması en can yakanı da buymuş. Tüm emeklerinin tüm fedakarlıklarının tüm sevginizin yalan olduğu söylendi mi size. En koyanı da buymuş

Beni anlamadın ona yanarım şu metrisin önü uzun bir alan bir seni sevdim gerisi yalan.
Sevdiğim çocuğa bir yazı yazdım çok uzun değil sizce güzel mi atmalı mıyım arkadaşlar?
Cevapla