Aşk İlişkileri

1 yıllık bir uzak mesafe ilişkim var ve hayatımız kötüleşiyor ayri bı aplantılı seviyorum onu sürekli içimi kemiren bir şeyler var?

Kelimelere dökebildiğim kadarıyla anlatacağım. Başlangıçta sadece öylesine yazışıyorduk. O zamanlar çok kızla konuşmuşumdur. Onu da sevgili olmaya uygun olmayan sadece takılmalık biri olarak görüyordum. Çünkü o da biraz flörtözdü ve flörtöz insanlarla sevgili olmam, flört ederim. Ama zamanla diğerleriyle bağlantıyı koparmaya ve sadece onunla konuşmaya başladığımı fark ettim. Sonra ilişkiye bir isim koymaya kalkıştım ama medeni bir şekilde çıkma teklifi etmek varken farklı yolları tercih etmiştim. Benim temel sorunum bu zaten. Neyse, o isim koymayı pek sevmiyordu. Ben de bundan sonra ona pek yazmamaya çalıştım. Ama sonra arayı düzelttik ve "sevgili" olarak yola devam ettik. Ama yine de onu bu kadar düşünmenin bir zaman sonra sağlığıma iyi gelmediğini fark etmeye başladım. Bana geç cevap verince içimde öfkeden de farklı bir his oluşuyordu. Konuşmayı azıcık kestiğimiz anlar deliriyor, yokluğunu her hissedişimde hayatı ikimize de kabusa çeviriyordum. Konuştuğu kişilere, dışarı çıkmasına, giyimine karışıp; sosyal medyasını falan kapattırıp takıntılı derecede bir baskı uygulamaya başlamıştım. İçimden canavar çıkmıştı resmen. Ama hepsi sevmekle ilgiliydi. Ben sadece seviyordum bana göre de bendeki sevgiyi bu hale getiren oydu. Ayrıca o benim otoriter kişiliğimin aksine çok özgürlüğüne düşkündür. Onun aşk anlayışı benimkinin aksine sahiplenmekten çok önemsemek ve önemsenmek üzerine kurulu. Normalde ikisi de önemli unsurlarken ben yalnızca tapulu mülk edinir gibi davranıyordum. Sahiplenme odaklıydı. Onun ise tam tersi, aidiyet bu kadar önemli değildi onun için. Farklıyız. İlişki uzaktan olunca güvenle alakalı sorunlar daha belirginleşiyor. Asla beni aldatacağını düşünmem, imkanı yok. O bana ait ve güvenim tam. Ama bazen onun bir erkekle konuştuğunu görmem yetiyor benim için. Bir de tanımadığım biriyse... Ya da bulunduğu ortamlar vb. Açıkçası kendimi yanında babası gibi hissediyorum. Onu benden uzaklaştıran şeyler istemiyorum. Amacım onu kısıtlamak değil, ama insan psikolojisini en derinlerine kadar biliyorum ve her şeyin bilinçaltında ne anlama geldiğini de. Hayır benim de kız arkadaşlarım var ve o benim gibi takıntılı değil. Geçen ay bu takıntılı ruh halimden kurtulmak için ondan ayrıldım. Bana çok yalvardı. Yeterince acı çekti, kendi canına kıymaya falan kalkıştı. "Kısıtlaman umrumda değil yeter ki gitme" vb. şeyler söylüyordu. Bizi hayatta tutan ve asla bitmeyecek bir şey bitmiş gibiydi. Onu böyle görmek koyuyordu ama her duygusallaştığımda eski, takıntılı halimi hatırlayıp ona dönmemek için kendime hakim olmaya çalışıyordum. Ama zamanla yine ona döndüm. Ben eskisinden daha olgundum. Fakat bu kadar kolay değil. Bu sefer onda tanımlayamadığım bir problemle karşılaştım. Artık eskisi kadar ilgili değil. Bunu hissediyorum işte, öyle. Ondan ayrıldıktan ve yeniden döndükten sonra benden uzaklaştığını hissediyorum. "Hala seviyorum ama artık bağımlı değilim." vb. şeyler söylüyor. Bazen bir şeyleri gerektiğinden fazla hissetmek acı veriyor.
Güncellemeler
+1 yıl
Yaptıklarımdan sonra ondaki bu durumu normal görüyorum. Ama kaldıramıyorum onun benim olmamasını. İstediğim tek şey ona tamamen sahip olduğumu ve ebediyen benim olduğunu hissetmek. Ama bu demek değil ki duyguları umrumda değil. Sadece tapulu bir mal gibi görmüyorum onu tabii ki. Ama ben böyleyim. "Madem bu kadar özgürlükçüsün, ayrıl o zaman benden. Sonra ne halt edersen et." dediğim falan olmuştu. Dış dünya ve iç dünyam var ve o artık içeride, kontrolüm altında. Lütfen yardım edin
1 yıllık bir uzak mesafe ilişkim var ve hayatımız kötüleşiyor ayri bı aplantılı seviyorum onu sürekli içimi kemiren bir şeyler var?
Cevapla
Sosyal Medya Soruları Fal Soruları İlişki Soruları