Uzun yazı okuyacaklar girsin ve ondan vazgeçmiş olmam kendimden vazgeçmeye eşdeğermiş hayatımın aşkını kaybettim ?

. merhaba siteden tanıştık tesadüf eseri onunla her şey o kadar güzeldi ki büyülü gibiydi ben ve o öyle hissettik hayat ne garip değil mi onu çok seviyorum oda beni bu siteden tanıştık 6 aydır beraberdik birlikte yedik içtik birlikte yattık kalktık birlikte güldük birlikte eğlendik o kadar bağlandık ki bir bütün olduk o bekar biriydi zor bor hayatım vardı sahip çıkan ailem yoktu ben boşanmış iki çocuklu kadındım gel gidip yuva kuralım dedi eski kocam ona gidersen çocukları alırım dedi ve ben çocuklarımdan kopamıyorum bir kızım bir oğlum var ona gitmem çocuklarımı silmek demek dava açarsa alır çünkü arkamda kimsem yok maddi gücüm yok çalışamıyorum çocuklar küçük mecburum annem babam kimsem yok o gel diyor gidemiyorum dün gece otelde onunla son gecemizi geçirdik tabi haberi yoktu son gece ona söyledim çok üzüldü kabul etmedi nasıl etsin ki seviyordu ve vazgeçen bendim benim için ailesini silmeyi göze alan adamı teekediyordum kolay değildi ona bol bol sarıldım ona sadece mutlu ol olur mu dedim kendine iyi bak unut beni yıllar sonra belki bir merhaba yazacağım belki evli olursun kim bilir dedim gözlerim doldu dayanamıyorum onsuz yapamıyorum ama yapmak zorundayım içim yanıyor 6 ay resmen karı koca hayatı yaşadığım herşeyimi bilen dostum sırdaşım tek aşkım tek ailemi bir bütün olduğum tek kişiyi kendim terketmek zorunda kaldım bu siteden yazacak ama artık girmeyeceğim arayacaktır beni kapıya gelecek belki de bulamayacak artık gidiyorum yok oluyorum onu nasıl unuturum bilmiyorum hiç kolay değil 26 yaşıma kadar atağım her şey onda vardı beni çok mutlu etti bende onu beni çok sevdi çok sevdikte ama bu sevgi bizi kurtaramadı belki bu soruyu görüp okuyacak umarım mutlu olursun iyi ol beni unut sen herşeyin en iyisini hak ediyorsun itiraf ediyorum bir gün beni unutacak olman istemsizce canımı yakıyor o kadar hayaller kurduk gerçek olacaktı çocuklar sen ben ne hayaller kurdukda olmadı işte olduramadimm ben...