Herkesten kaçiyorum hayat cok bos anlamsiz geliyor sevdigim herkesin sevgime layik olmadigini gordum aciklamayi okur musunuz?

Birden olmadi aslında yani hersey çok üstüme geldi birikti iş yerimde evde ve en sonunda kendimi bu duyguların içinde buldum. Herkese çok değer verip severdim simdi kimsenin değmediğini anlafim. Arkamdan konuşmalarına ikiyuzlulukler bunlar canimi sıktı

Dün hiç tanımadığım insan bile ses tonundan yüzümden yorgunluğumu gorup kolanyagi uzattı nasihat verdi çevredekilerin önündeyim bunlari yaşarken onlardan boylr bir tavır gormedim bu zamana kadar

Tatile cikma imkanım yok ama geçmiş senelerinde izleri diyelim. Işimdeki problemlerinde üzerime gelmesinden ve ailemin yaptıkları en ufak şey bilr beni yordu. İşede, o evede ait hissetmiyorum kendimi ama mahkum gibiyim bu duygu ve oralarda kalma zorunluluğu beni tüketti

Yok var ama 3 yıl calistigim yerdi güvenilir sevdiğim insanlardi diye hiçbir fırsatı degerlendirmedim sonra onlarinda bir hiç olduğunu gördüm şimdi arasamda güven duymadığım yerlere gidemiyorum. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmak istemiyorum

Evden ancak sabahın köründe çıkıp aksama kadar oyalanip eve gider gitmez kimseyi görmeden uyuyup yarın yine kimseyi görmeden erken çıkıp boş boş gezip akşam eve gidip uyuyorum. Kısır döngü

O sekil uzaklasabiliyorum. Mudurume o yuzden demistim ofise gidebilir miyim diye Şu an disardayim boş boş otobüslere binip duraktan durağa iniyorum. Dün ofise gittigimde enazinda uyuyordum ya da yoruluyordum

Kahvalti bile yapmadım dun birseyde yiyemedim çok fazla karnımda acıktı enazindan aç acinada gezemiyorum

Arkadasim bir tanr var onada anlatmak istemiyorum

Obur turlu evde kalınca tartışıyorum ve tahammülüm yok ki evde durmaya

Buraya anlatmak daha iyi oluyor.

Evet tabiki

Kimseyle konuşmamakta yoruyor enazindan burada bazen öyle kendimi anlatabiliyorum

Cok tesekkur ederim

Yardımcı oluyorsunuz zaten dinlemekle