"Yine aklıma geldi gün yakınken bitmeye.. Aslında içtiğim şey değil başımı döndüren delisiye Ya kokunu yolla bana, hemen şimdi ! Ya da çık içimden, gelme artık ölesiye.."
Güvenimi kaybediyorum. İnanmışlığımı da kaybediyorum. Zaten sevginin olduğu yerde ne akıl kalır, ne de mantık. Doğru düşünemezsin. Çok seversin, çok değer verirsin, çok inanır ve güvenirsin. Ama sonunda kocaman bir hayal kırıklığı kalır sana. Akıl ve mantık yerinde duruyordur. Ama güvenmişlik ve inanmışlık yok olmuştur. Kaybetmişsindir. Ve bir daha asla bulamazsın..
Sanırım zamanla ve tecrübelerle birlikte orantılı sevmeye başladım ben. Kendimden bir şeyleri eksiltecek kadar karşı tarafa teslim etmiyorum kendimi. Bunun için çok çok güvenmem ve onu çözmüş olmam gerekir, ki bu da uzun bir zamanı kapsıyor. Aklım ve kalbim hep aynı noktada buluşmaya çalışır, çünkü artık beni duygusal anlamda kimsenin incitmesine izin vermek istemiyor ikisi de. Yalnızlığa olan bağlılığım bu yüzden daha çok.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Kaybetmiyorum.. Sadece sendeliyorum.😊 Napıyorum ben diyorum ve sonrası koca bir boşluk.