Her insan bir uçurumdur. Başını döndürür kişinin, gidip aşağıya bakınca.. Ölümle yaşam arasında gerilmiş ince bir iptir uçurum. O ipin üzerinden yürürken dengeyi bulmak ve aşağıya düşmemek için hayal gücüne ve kırık bir umuda sarılmaktır..
Yani gerekiyorsa neden bırakmayalım şimdi. Bazen bazı duyguları en saf haliyle yaşamak güzel olur. O hissiyatı alırsam kendimi salarım. Tabii ki bunun içinde birisine heyecanlanmam, buluşmayı iple çekmem, baktıkça mutlu olmam gereken birisini bulmam gerek.
Bırakırdım, akıntı misali. Akıntıda önüne çıkan çalı çırpıda yara alacağını bilerek devam ediyorsun. Ama bir dala tutunursan ilerlemezsin. Aşkta böyle bir şey aslında, sana önüne çıkan acılarla savaşman için ders veriyor, bambaşka bir insan olmana yardım ediyor.
O uçurumda seni kanatlandiran bir melek vardır şimdi atlamak mi cesaret işi o meleğe kavuşmak mi duyulan özlemdir insanı iten sebep bir bilinmezlik işte