Her yerden engelleyen eski sevgiliye çiçek göndermek buzları eritmek için etkili bir başlangıç olabilir mi?

Engellediği günün bir gece öncesi dışarı çıkacaktı ben de hava soğuk dikkat et dedim. Tamam bitanem ederim dedi. Sonra alışkanlık iste dedi. Sonra ben meşgul etmeyeyim seni ayıp olmasın arkadaşına dedim uyuyana kadar konuşmayalım mi dedi. Sonra yanlış anlamazsan bu gece de sarılıp uyuyabilir miyiz dedi (ayrı sehirlerdeyiz şimdi de). İki gün boyunca yine attığı her adıma kadar yazıyor anlatıyordu. Yani konuşma isteğimizde bi sıkıntı yoktu. Hatta kulüp etkinliği için bi toplantıları vardı. Saat geç oluyordu. Ben de çok geç oluyor bekleme istersen o kadar dedim. İkiletmeden tamam dedi kalktı yurda gitti. Ne bileyim oyle iste. Sabah kalktı günaydın yazdı. Yine öğleye kadar konuştuk. Öğleden sonra o kulüp etkinliğinden rahatsız olduğumu biliyordu. Yine onun konusu açılacak gibi oldu orada konuşma kesildi. Akşamına benim gözlerim çok acıyordu dinlendirmek için kapattığımda uyuya kalmıştım. Gece yazmıştı şunu yaptım surdayım söyle oldu falan diye. Sabah uyandım mesaj attım o iki gün ki kız hiç yoktu. Soğuk buz gibi. O söylediklerini söyledi iste. Sonra da bana bağlı hissetmediğini hayatında biri olabileceğini falan. Ben de dellenince engelledi her yerden

Ya bilmiyorum çok çaresiz hissediyorum. Canım çok acıyor. Elim kolum bağlı. İnsanların yüzüne bakıp iki kelam edemiyorum oyle yorgun oyle bitkin oyle tükenmiş hissediyorum. Ağlamamak icin tutmaya çalıştığım nefesimde boğuluyorum her an. Uyuyayım belki geçer diyorum rüyamda görüyorum sonra ağlayarak yine uyanıyorum. Herseyini bildiğim bi yabancıya dönüştü artık. O nasıl böyle rahat olabiliyor anlayamıyorum. Üç gündür hiç mi aklına gelmiyorum hiç mi merak etmiyor hiç mi özlemiyor. Benim ne halde olabileceğimi de mi düşünmüyor. Ne yapacağım İnan hiç bilmiyorum. Akıl sağlığımı kaybediyorum sanki

Nasıl davranmam gerekiyor ne yapmalıyım?

Peki gerçekten Şu an biri ile flört halinde olabilir mi?

İlk iki gün falan niye böyle yapıyorsun sevmiyor musun özlemiyor musun diye sorduğumda seviyorum özlüyorum diyordu. Sonra sevmediğini özlemediğini durup durup üzülmediğini hayatına devam ettiğini falan söyledi. Sahiden bi insan bu kadar ani değişebilir mi?

Kufur hakaret falan değil tabi ki. Sadece an son acın ve çaresizliğin acım ve çaresizliğim kadar olsun ne eksik ne fazla dedim. En ağırı bu iste.

Bir yokluğun tüm varlıklardan daha fazla yer kapsayacağını hiç düşünmemiştim.

İcimdeki çocuktan icindeki tutunmaya çalıştığı çocuğa

Bu notla gönderdim

Sence bu gerçek olabilir mi? Beni kendisinden uzaklaştırmak icin söylemiş olabilir mi ya da?

Biraz yol yordam gösterseydin keşke

Bence senin ahın tuttu :d