6 yıllık ölününe dediğim ilişkim, telefon kavgasıyla ve bir mesajla bitti, telefonunu da değiştirdi. Siz olsanız ne yapardınız?

Ama ben başkasını istemiyorum. Öylesine yazanları da istemiyorum. Dost olmak güvenmek istiyorum. İnanamayacağım bir şekilde onunla rüyadaydım. Tam istediğim kişi dedim 6 yıl boyunca. Ve beni sevdiğine öyle inandırdı ki. . 7. Yıla girerken yediğim kazığı unutamıyorum. Çok doruğa çıkardı ve attı beni uçurumdan

Samimi yorumun için teşekkür ederim. Umarım ben de bu olgunluğa erişirim. Dediğin şeylerin aynısı bende de var. Hafızamın silinmesi için her şeye değerdi. Benim yaşadığım şeyi yaşayan çok insan var ve bir şekilde katlanıyorlar. Benim ek problemim, onun için başka şehre geldim ve 5 senedir burdayım. Onun için etrafımda arkadaşım kalmadı, hep ona vakit ayırdım. İş nedeniyle hemen dönemedim, ayrılık birdenbire oldu. Bu şehirde de her yer her şey o. Onsuz günüm günüm geçmedi. Her yere onla gittim. Her gün işe gidiş yolum bile onunla geçtiğim yollar. aramızda 2.5km var. O telefonunu falan değiştirdi o derece sildi beni vazgeçti hemen. Ayrılırken sırrımı açık etti ve işyerimde beni tehlikeye de attı. Ama af dileseydi, gelseydi affedecektim. O derece köle olmuşum ve bağlanmışım. Ben onu her hatasında, yalanında affettim ve hep ona kanmak istedim sevdiğine inandığım için. O ise bir mesajla bitirebildi. O kadar yaptığı şeye rağmen aciz ve gurursuz, yapışkan gözüküyor olabilirim. Ben olsam ben de kınardım. Ama yaşayınca öyle olmuyor. Evini bile basasım geldi, ailesi olmasa. Sizin gibi kader ortakları olması içimi rahatlatıyor zaman zaman ama o acı yine çöküyor sürekli. Of of. Başkasının karşımıza çıkma ümidi hariç nasıl aklından uzak tutuyorsun? Birkaç tüyoya daha ihtiyacım var