Duygularınızı kendinize bile itiraf edemediğiniz de ne yapıyorsunuz?

Oluyor bazen oyle anlar. Ozellikle birine baglanmaya basladiysam kendi kendimi kandiririm. Yok ki oyle bisey olmicak ki kendine gel falan diye. Kendimle tartisirim. Daha sonra dusunmemeye calisirim. Ikna oldum gibi yaparim kendi kendime 😅 sanirim psikopatim.

Dikkatimi dağıtmaya çalışıyorum. İş yapmak alışveriş yapmak dolaşmak ya da kitap okumak gibi şeyler. Zihnimi ve bedenimi yorup düşünüp itirafa hal kalmaması için ne gerekiyorsa onu yapıyorum. Kendi kendini geçiştirmek işte..

Kendimden en korktuğum duygulardan teki. Düşünmeye çalışsam da dusunemiyorum çünkü duygularım ve aklım bir olmuyor. Zamanla o olayın taşları yerine oturunca kendimi o olaydan çıkarabiliyorum

Kaçamayacağımı biliyorum kendimden ve Bol bol düşünerek muhakeme yapıyorum konunun eğrisini doğrusunu ve sonunda kendimle uzlaşıyorum iyi veya kötü

İlk yüzleştiğimde, kendimle yüzleştiğimde oturup ağlamıştım. Yüzleşmek çok acı ama sonrası çok güzel. İnsan itiraf etmeli kendine her şeyi

Yüzleşmek kadar çözümcül yol yok.
Acı çektiren hatta kişiyi kendine mahcup düşüren bir tavırdır duygularla yüzleşmek, fakat şifalıdır 🦄

Akışına bırakıyorum Fakat bu duygular insanın içini kurt gibi yiyor doğrusu

Hiç öyle karmakarışık duygularım olmadı genelde cesur bir insanım başa çıkabileceğimi düşünuyorum

Kendimle başbaşa kalıyorum bir süre. İç sesimi dinliyorum ve öyle hareket ediyorum.

Karşımdakinin beni anlamasını bekliyorum tabi ki bu zor bir şey ama anlamıyorsa da pekte kafama takmam ::)

Edemiyoruz ki şahsen ben edemiyorum krize giriyorum bazı zamanlar