Duygularınızı gizliyebiliyor musunuz?

Bazen duygular gizlenmeli, bazen olması gereken duyguları gizlemektir, saklamaktır, eğer birisini kıracaksak saklamamız lazım içimizde olanı, içimizden geçeni, çünkü bazı yaralar travma oluyor, ebedi kalıyor insan yüreğinde, o insanın kendisine davranış biçimi oluyor belki de o kırgınlık. Bir söz , bir bakış bazen sadece bir söz , bir bakış olarak kalmıyor. O insanı hayata küstürebilir, kendisinden edebilir, bazen kibirle atılan o bakış var ya , işte o bir an kişinin de öz güveni de yoksa kişi de kendine küçümseyerek bakıp kalbinden vuruluyor, kendine küsüyor, yüreğinden vuruluyor o kibirli, pis bakış karşısında. Halbuki o kibirli bakışı atan kişidir aşağılık olan, o bakışa uğrayıp kendini koruyamayan değil.

Duygular her zaman belli edilmemeli onun için. Bazen söylenilen bir söz ilişkileri bitiriyor, hatırı bitiriyor.

Ve bazen de duygular saklanmamalı, bazı sözler, bazı bakışlar , bazı mimikler aradan yıllar geçse de kişinin sığınağı oluyor. Bazen insan en dipte olduğunda, belki de değersiz hissettiğinde, değersiz hissettirildiğinde o bakışa, o söze sığınıp duygulanıp ağlıyor, affetmeyeceği insanları o bir bakışın hatırına affediyor.. Bir gün acılar içinde feryat ettim, nasıl acı çekiyorum, yer yarılsa da altına girsem düşüncesi içindeyim, dışımdan da ağlayamıyorum, içime içime akıtıyorum gözyaşlarımı, en kötü ağlayış odur işte , insanın içine içine ağlaması, ortada utanacağım hiçbir şey de yok lakin kafamın içinde nasıl görüyorsam her şeyi, göz göze geldik onunla, gördü gözlerimdeki acıyı , kahroluşu ve beni unutmadı , ertesi gün (yani beni bir gün boyunca unutmayıp ) yanıma gelip halimi hatırımı sormuştu, görmüştü benim kendimden kaçtığımı, bana acımadı, benimle birlikte üzüldü , ben o gün şöyle bir mesaj aldım ondan; "seni olduğun gibi seviyorum, şartsız şurtsuz, tam olduğun gibi, gerisi beni ilgilenmez, sen de kendini öyle sev, benim gözlerimle bak kendine'' Ben bu mesajı aldım, yüreğime astım ve hayat boyu minnettarım kendisine, benimle birlikte üzüldüğü için, benim duygularımı ratgele görmediği için, en önemlisi beni olduğum gibi sevdiği için. Ya duygularını gizleseydi o gün, hiç sevilmemişim diye ağlardım şimdi lakin şimdiki gözyaşlarım minnetten , ailemin bile yapmadığını yaptı bana..

Birisi daha geldi aklıma maziyi yad edince , onunla karşılıklı olarak sevmeyiz birbirimizi lakin o küçücük anın hatırına hakkımı helal ediyorum ona, bir gün benimle çok uğraştı, sebeblerini biliyorum lakin ileri de gidiyor, ben tabii ki toyum, onlar kıdemli, o gün korkuyorum, kaygılanıyorum ve bunu açık ediyorum, gayriihtiyari mimiği ele veriyor onu, benim için üzülüyor, benimle uğraşan o kişi benim için üzülüyor, o an belli edemesem de yüreğimde ona karşı minnet duygusu oluşuyor , mutlu oluyorum yalnız başıma üzülmediğim için , en güzeli de kötü bir duygu yaşarken yalnız hissetmemek.. Acımak değil o üzüntü biliyorum, kardeşine üzülür gibi üzüldü , yüreğinde beni seven küçük de olsa bir yer var, bunu o gün gördüm , kaybetmemi istemeyen kaybolmamı isteyen o yeri gördüm ben, sadece o anın hatırına hakkımı ona helal ediyorum. Çünkü ona karşı beni doldurmak isteyenler oldu, başardılar da , beni kötü göstermek isteyenler oldu, halbuki bilseler ben kötü değil cahildim, travmaları olan kendini bile tanımamış birisiydim, zaten gerçekten kötü olan bir insanla uğraşmaya kimsenin gücü yetmiyor, o sizi çiğ çiğ yer, gerçekten kötü olan birisini hasta edemezsiniz, ben kötü bir insan değildim. İşte tüm o dolduruşlara rağmen , bana karşı doldurulmasına rağmen benim için üzülebildi, bu öylesine bir üzüntü değildi, onun hayatında öylesine birisi değilmişim demek ki, yanındaki ise kaybettiğimi görünce başını göklere dikti, mutluluktan uçtu, yanındaki beni alakadar etmiyor, ondan iğreniyorum lakin benim için üzülen, endişelenen o yüreğe hakkımı helal ediyorum tüm uğraşmalarına rağmen, o anın hatırı için.. Aslında o da istemezdi benim için üzüldüğünü hissettirmeyi belki de, o kadar üzülmüş ki bana refleks olarak belli ediverdi, ben hissettim yüreğimde..

Yani bazen duygular hissettirilmeli, çünkü bizi iyileştiren detaylar güzel duygularda saklı. İyi ki vücut dili, refleks diye bir şey var da hissediyoruz, okuyoruz..

Ve bazıları duygularını saklar, kötü kalbini saklar, ustadır, seni rezil eder, rezil etmeden evvel kafasında tasarlar, herkesi ikna eder, ikna etmesi gerekenleri.. Laf cambazıdır, kendisini iyi seni kötü gösterir, ustadır, çelme takar gizlice, her ne kadar kendini saklasa da kötülüğün kokusu vardır, insan hisseder, ona ayak uyduran kuklalar da o utanma halini yaşasınlar, acaba o zaman sahiplerini koruyup hak verirler mi ona..

Bir gün de bir arkadaşım beni bir konuda uyardı, yol gösterdi lakin beni kırmaktan korktu lakin yine de uyardı ve ben o davranışı bir daha tekrar etmedim, ya ben kırılacağım diye beni uyarmasaydı bana iyilik yapmazdı o zaman, ya benim için üzüldüğünü gizleyip beni uyarmasaydı şimdi kendisine minnet duyup dua etmezdim. O kişi kayboluyorsa , yardıma ihtiyacı varsa ve doğru zamansa, hazırsa kimsenin olmadığı bir yerde şefkatle ona onu göstermeliyiz. Arkadaşım bana o gün ; ''iki kuruşluk adamların ağzında malzeme olmana dayanamıyorum '' demişti. Kaldı ki bu insan kavgacı birisi, lafını falan esirgemez lakin beni kırmaktan korkmuştu o an , o gün.

Bazılarını şeytanlıklarını saklar, bazıları güzel duygularını. Güzel duygular saklanmamalı bence , zaten yaralıyız, o güzelliklere tutunalım lakin şeytanlığını saklayıp manipüle edicilere karşı da uyanık olup kendimizi koruyalım ve patavatsızlık yapıp da hazır olmadığı zaman diliminde o kişiyi kalbinden vurup yarınlarını hasta geçirmesine müsaade etmemek için dilimizi ve duygularımızı gizlemek hususunda dikkatli olmalıyız. Duygular nahoşsa bir kalbi üzmemek için saklamak daha iyidir , mesafeyi de olgunca koymak daha insanidir. Kişiye göre , zamana göre, kişinin hazır olup olmamasına göre , o kişinin istikbalini düşünüp duygularımızı ya söylemeliyiz ya söylememeliyiz

Ve bir ortamda birisi kasıtlı olarak bizi rezil etmek istiyorsa , bazen öfkemizi de gizlememeliyiz, çünkü öfkesiz kişiye keyfi davranıyorlar. Öfke de insanı koruyor, gerektiğinde yıkıp dökmek gerekir yoksa birileri bizi hasta eder. Her tepki her yerde verilmez lakin duyguların gizlenmesi ya da saklanması duruma göre , olaya göre , yer ve zamana göre , bize vereceği zarara ya da faydaya göre, karşımızdakinin haddi aşmasına göre , iyi kalpli bir yüreğin hazır olup olmamasına göre değişir lakin genellikle güzel duyguların saklanmamasından yanayım o kişi bunu anlayıp şımarmayacak olgunlukta ve kapasitedeyse..