Boşanmak istiyorum ama çocuklarimiz var. Sizce hata mı yapıyorum?

5 senelik evliyiz. Genciz ikimizde daha. Severek evlenmedik, görücü usulü evlendik. İyi biri ama ne sevgi ne aşk ne şefkat hiçbirini hissetmiyorum. Hakkını ödeyemem şu zamana kadar ne dediysem yaptı, hiçbirseyin eksikligini hissetmedim cok sukur. Ama gunun sonunda o yataga girdigimizde, sirtlarimizi birbirine donup yattigimizda duvari saatlerce izleyip aslinda maddiyatin hicbir seye yaramadigini anliyorsunuz. Biraz uzun olacak galiba uzun zamandir icimde tutuyorum bunlari kimseyle paylasamiyorum kusura bakmayin. Elini kaldirmisligi yoktur ama cok sinirlidir. Bu niye orda degilde burda diye kavga cikaran, bagirip cagiran biri. Hep alttan alip susarim olay buyumesin diye ama icime ata ata artik dayanamaz hale geldim. Şu altı yılda belki inanmayacaksiniz ama birbirimize yakin oldugumuz tek yer yatagimiz. O istediginde olur, istemediginde olmaz. Elimi tutmuslugu yok. Sadece malum anlarda öper okşar beni sefkatle de degil iste sirf kendi ihtiyaci icin. Üç yasinda ikizlerim var. Onlarin etkilenmesinden cok korkuyorum. Sevgisiz buyumelerinden korkuyorum. Ben bundan sikayet edip bosanmak istedigim icin onlari uzerim diye korkuyorum bu yuzden bosanma konusunda cok tedirginim. Siz ne yapardiniz? Biraz daha mi beklesem cocuklar buyuse yoksa kucukken olmasi daha mi iyidir?