"Severek ayrılmak" diye bir şey var mıdır yoksa bir efsaneden mi ibarettir?

Baş yapıtıydım bu hikayenin.. :) Okumayacağınızı bile bile yazdım en azından içimi döktüm sayende..

Bazen şartlar ayrılmayı gerektirir. Karşıda ki insanın mutlu olması için ayrılmayı seçersin. Evlenmeyi düşündüğüm insandan göz yaşları dökerek ayrılmak zorunda kaldım.. O dönem her şey kötü gidiyordu ikimizin hayatında da. Ailevi olarak, yaşantı olarak birbirimizin yaşama sebebiydik ikimiz de. Bana kaçmaya bile çoktan razıydı aslında ama işte hayat şartları o zaman ben böyle bir şeyi başarabilecek güçte değildim ve askere gitmemiştim daha.. Gençtim o zamanlar kanım kaynıyordu kavga, dövüş her şey vardı. Askerlik için kağıt gelmişti 22-23 yaşındaydım o zamanlar sanırım. Neyse ertelemek için askerliğe gittim ve bana bir hafta içinde askere gideceğimi söylediler. İnanamamıştım ve yıkılmıştım. Hazır olmadığım için değil ondan ayrılmak acı verecekti bana. Çıktım şubeden eve doğru yürüyorum elime muayene kağıdını tutuşturdular, gitmekten başka çarem kalmamıştı. İş yerine gittim, konuştum ettim izin aldım. İşlemleri halletmeye uğraşıyorum. Tabi benim kız da şok oldu, baya üzüldü gitme etme diye ağlamaya başladı. O ağladıkça benim de gözümden yaşlar dökülmeye başladı. Daha önce de çaresiz hissetmiştim ama ilk kez bir şey yapamıyordum bu konuda.
Hiç unutmam saat 3 veya 4 gibi aradı yine beni ağlıyor, yapma etme begüm bak beni de ağlatıyorsun cadde de diyorum ama o zaten uyuyamamış geceden beri benim orada yapamayacağımı daha çocuk olduğumu ve kendime zarar vereceğimi söyleyip duruyordu. Sonunda o kelimeler döküldü dudaklarından. Ayrılalım sen orada yapamazsın, kendine zarar verirsin ben seni bekleyemem dedi. Bu sefer hıçkırarak ağlamaya başladım ama onu suçlamıyordum çünkü gerçekten yapamazdım. Ayrılma benden dedim, döndüğümde evleniriz isterim seni babandan dedim. Olmaz dedi bekleyemem dedi ama bunu söylerken hıçkırarak ağlıyorduk ikimizde telefonda. Son kez görüşelim dedim son kez sarılmak istedim ama olmaz dedi benim için ayrılmak daha çok zorlaşır dedi. Telefonu nasıl kapattık onu hatırlamıyorum ama bir köşe de ağladığım duyulmasın diye oturup ağlamıştım uzun uzun. Çocukluk arkadaşım aradı o ara beni ne yaptım diye sormak için, tabi ben belli etmemeye çalışsam da tükenmiştim. Ben böyle gidemem demiştim ona yapamam, kendimi öldürürüm daha iyi, bu acıyla yaşayamam demiştim. Sağ olsun bir iki kişiyi aramıştı ve en son albayın odasındaydım, durumu anlattım tabi anlattıkça gözümden yaşlar süzülmeye devam etti. Unutmayacağım o adamı halimi görünce ertelemişti askerliğimi 1 yıl daha ama o kadar yıkılmıştım ki o dönem ona gidemedim diyemedim bile kendimi alkole vermekten. Bir süre sonra yazdım dayanamayıp çünkü kendime yaşattığım hiç bir fiziksel acı hafifletmiyordu yüreğimde ki acıyı. Söz vermiştim yazmamak için oysa kendime o mutlu olsun diye.. Tek kelime Begüm yazmıştım ve ardından cevap gelmeyince 2 mesajı atmıştım, ben askere gitmedim engeli açar mısın. Engeli açtı tabi biraz konuştuk ettik üzerinden 10-15 gün geçmiş falan. Nasılsın iyi misin falan dedik tabi birbirimize, çünkü hala seviyorduk birbirimizi. Neyse iyiymişsin çok şükür dedi, artık seninle konuşmak istemiyorum dedi canım çok yanıyor dedi. Tekrar aynı şeyleri yaşamak istemiyorum dedi. Meğer o arada bileğinin az üstüne kesik falan atmış. Psikolog'a falan götürmüş ailesi. Sayılara karşı tiki başlamış. Belli sayılar da biri ölecek falan sanıyordu. Ben bunları öğrenince daha da yıkıldım. Yanında olayım beraber atlatalım ne olursun dedim. Çok üzgünüm falan dedim ağlıyorum tabi ama istemedi. Seni seviyorum dedi ama seninle tekrar olamam dedi, bu sefer bu acıyla yaşayamam tekrardan öldürürüm kendimi dedi. Annesi öğrenmiş tabi bizi beni araştırmış etmiş, davul bile kendi dengi dengine demiş kıza.. Ailesi de onay vermeyince bu hiç istememiş bu ilişkiyi. Öyle bir işlemişler ki kızı o bile buna inanmıştı.. İşte bu dünyadan yaşamaktan o an nefret etmeye başladım. İlk kez yıkılmıyordum bu hayatta ama bu sefer elimi, ayağımı kırmışlardı. Beni sevdiğini söylüyordu ama olmayacağını da söylüyordu ailesinin onu bana vermeyeceğini söyledi, tekrar tekrar.. Kendi mutluluğum için onu daha da acıya boğmamaya karar verdim ve yazmayacağıma söz verdim. Her zaman yanında olduğumu ve ne zaman isterse onun için seve seve öleceğimi söyledim. Neye ihtiyacı olursa burada olduğumu söyledim içim acıya acıya hatta biri hayatında olup onu üzerse bile benimle dertleşebileceğini söyledim. Çok sevdim. Çok sevdi beni bunu biliyorum ama bazen olmuyor işte. Hayata sövüp sayasım var ama faydası yok bu yaşananlar için. İşte şimdi sadece dua ediyorsun rüyalarına gelsin veya öte ki dünya da yollarımız kesişsin diye.. Uzun bir süre sonra 3 bilemedin 4 ay sonra gece 3 gibiydi sanırım bunu yollamıştı..