Nişanlımdan ayrıldım. Ne yapmalıyım bilmiyorum?

Şu an 19 yaşındayım 4 yillik bir beraberligim olan çocukluk aşkımla nisanlanali 2 yil oldu ailelerimiz uyusmadi cok farkli tarzda insanlardik 3 gun once artik dayanamadim surekli huzursuzluk benimle bir yere gelmek istemiyodu babam variyetli bir adam tek evin tek kiziyim işsiz sevgilime yani nisanlima iş acti altina son model arabasini motorunu verdi evimizide alicakti ama benimle hic huzuru yoktu herseyi yaptim denedim onun icin herkesi karsima aldim yemedigim dayaklar kalmadi güzel kardeşim tipki senin gibi benide ust katlarina yerlestirmek istediler ben istemedim babam hep şartları düzeltti yokluk cekmeyim diye hic hayatimda yokluk gormedim ben ta ki 3 gun oncesine kadar bu iliskide hep yalvaran taraf bendim alttan aldim sustum ama hep daha fazlasini yapti 3 gun once sinirlenip yuzugu atti simdi benden ozur bekliyodu ama ben daha fazla kuculemedim eve geldim cami ortaligi indirdim ceyizlerim Şu an bunu sana yazarken tam karşımda duruyo 4 yilimi cebime koydum hayallerim umutlarim Şu an cebimde evin her köşesinde hatiram var nereye baksam onun eli değdi onla biseyler oldu cok zoruma gidiyo sabahlara kadar ağladım banyo yapmak istemiyorum 3 gundur açım ama bir yandanda şöyle dusunuyorum olmayacak bişey için üzülme ya yaninda veya karninda bir cocukla babanin evine donsen ne olucakti hayatta insanlar babalarini kaybediyo anneleri ölüyo tabiki bunalima gireceksin agliyacaksin kolay degil Şu an bende yasiyorum ama hayat devam ediyor bak bir şekilde herkse gececek guzel kardesim ben 19 yasinda bir kizken bunca yükü kaldirmaya calistim yapamamadim kimse kendin yakmasin emin olun karsi tarafin umru degil herkes hayatina devam ediyo geri donmek isterse kabul etme sakın bardak bir defa kirilir guzel kardesim benim her insan nankördür emeklerini eline verirler kalirsin ortada tipki ben gibi babam beni zincirlere vurdu yapmadigi kalmadi ama bak yine denilen oldu çünkü ana baba rizasi almadim kendini sakin uzme bende perişanım ama gececek neler gecmediki

bendede benzer şeyler yaşandı 3 yılımı verdim çok ta seviyeli birlikteliğimiz vardı düğünüme 1 ay kala ev meselesı yüzünden terketti benı. ev meselesi derken evı ailesının ust katından tutmayı planlamış ailesiyle bır olmam hıç problem değildi benım için ama hıç birşeyde sorup fıkrımı almıyordu. nasıl olsa kabul edeceğim düşüncesiyle. ailesini ıstemedğimi düşündü oyle olmadığını yalvara yalvara açıklamama rağmen...
benden ayrıldı hayatına başkassını aldı haftası dolmadan tesettürlü bir bayanı aldı kapalı Aallahın ıstediği gibi bir eş yuva kuırmak ıstıyorum dıye. ve ben böyle gelinliğimle ortada kalakaldım. hayatımın en büyük hayal kırıklığını yaşadım. üzerinden 3 ay geçti ama geçmiyor içim geçmiyor. olmuyor yapamıyorum. evet hayat gerçekten durmuş gıbı geliyor ama sabah kalkıyosun o yüzü gene yıkıosun o suyu gene içiosun isteksız olsanda yaşam bir şekilde devam ediyo ama gelde bide yaşayana sor dimi... evlilik ve anne olma hayallerimi çöpe attım. herşeyımı attım çöpe aldığım çeyızlıklere varana kadar attım işe yaradımı için hafifledimi dıye bir sor. tabıkı hayır. o eşyaları onla kullanıcak olma hayali ile alıyorsun. ama bir bakıosun herşey pufff!!! gerçekten olaya objektif yaklaşmaya çalışıorum acaba hatam var mı die ama elle ttulur hiç bişey yok. şimdi o çok mutlu ama benım şucum ne? sende soruoyosun bunu belkı kendıne ama cevap yok dimi.. yok çünkü cevap hepımız ımtıhan dünyasındayız.. şimdi noldu o çok mutlu ama ben psıkloglardayım. bumu reva dersin değil belkı ama Rabbim büyük..