Çevreniz tarafından ne kadar seviliyorsunuz? Bu size ne kadar inandırıcı geliyor? Kimse tarafından çok sevilemeyeceğinize inandınız mı hiç? Anne babanın bile istedikleri gibi birisi olmazsan hayırsız evlat damgası yiyiyorsun. Yani onların sevgileri bile koşullara bağlı. Hal böyleyken çok sevildiğine inanan insan benim gözümde zaten cehalet mutluluktur kafasıyla yaşıyordur. Üzerinde düşünme, tadını çıkar anlayışı kulağa hoş gelse de sonuçlarıyla yüzleşmen gerektiği zaman, yani aslında sandığın kadar sevilmediğini anladığın zaman yıkıcı olabilir.Çok sevilme kavramının bana çağrıştırdığı en yakın şey annelerin çocuklarına olan sevgisi. Hatta hayvanlarda bile kendi türünden olmadığı halde bebek olduğu için onu emziren anneler oluyor. işte sevilmek böyle bir şey.Gönül meselelerinde sevilmek daha farklı. Takıntılı insanlar tüm olumsuzluklara rağmen birisini saplantı haline getirip bırakamayabiliyorlar ama o da sağlıklı değil. Madde bağımlısı, dayakçı, satıcı veya kumarbaz adamların bile sanki zincirle bağlanmış gibi ayrılmayan partnerleri olabiliyor. Sebebi sevgi olabilir mi? Pek sanmıyorum. Yine saplantı.Bütün bunları kafamda birleştirdiğim zaman koşulsuzca sevileceğimi düşünmüyorum. Çok sevilmenin dengi olan saplantı haline getirilmeyi de birden fazla kez yaşadım ve açıkçası insanın egosunu okşasa bile toplamda hoş bir şey değil. Bir oyunu kolay zorluk seviyesinde oynamak gibi oluyor. Narsist kişilikler için ölümsüzlüğün sırrı gibi olabilir. Bu bana tutkulu bir ilişkinin hazzını vermiyor. İlişkinin özünde biraz uyumsuzluk olmalı. Kaybetme korkusu da olmalı. Çok sevilince bu kendine has tadı olan şeyler yumuşak geçiş yaşıyorlar ve ilişkinin özgünlüğü kayboluyor. Sen kendin olabiliyorsun belki ama karşı taraf kişiliğini kaybediyor. Birbirinize göre şekillenip mükemmel uyumu yakalama olayı olmuyor. Senin sivri tarafların karşı tarafın yumuşak kalıp sınırlarını esnetmesiyle şekillenmeden kalıyor. Bu da bir süre sonra kendini o kişiye yabancı hissetmene sebep oluyor. O yüzden sevdiğim kişi tarafından sevilmesem bile sevildiğimi hissetmek en güzeli. Bu da fazlasıyla emek ve vakit isteyen bir şey. Açıkçası bunlarla uğraşamayacak kadar tembelim. İşte sevileceğime inanmamam bunun gibi şeylerden kaynaklanıyor.
Evet yaşıyorum. Ben kendimden çok secdiğim insanlara değer gösteririm ama hiçbirinden de benimki kadar özveri göremiyorum. Annem babam kardeşim dahil. Beni kim napsın ki diyorum. Bu dünyada yaşamak için acımasız olmalısın olmazsan doğal seçilim işte yok olup gidiyorsun. İnanmıyorum yani kimse beni çok sevmeyecek.
Yaşadım. Bazı insanların anladığı sevgi ve değer kavramını gördükten sonra açıkçası güven, inanç adına bir şey kalmadı bende. O kadar çok şıpsevdi var ki, bide bunu gerçekten sevmek zannediyorlar. Yani hiç bu işlere girmek istemiyorum. Ne incitmek ne de incinmek istiyorum. En iyisi kendi kabuğunda kalmak.
Bir tek annemin sevgisine ve anneme karşı olan sevgime inanıyorum. İnanılmaz güçlü bir şey benim için tek şükür kaynağım. Bir de hayvanlarla insanlar arasında olan sevgiye inanıyorum ben, çıkar gütmüyor o sevgi. Geri kalan hiçbir kişinin sevgisine de kolay kolay inanabileceğimi sanmıyorum.
Yaşadım bu duyguyu cidden yaşadım ama ilaçlarımı alıyorum ve daha pozitif bakmayı öğrenmeye çalışıyorum. Bu arada seni gerçekten çok sevdim sana yazdım ve bana hiçibir abazalık yapmadın sen çok kaliteli bir insansın.
"Anne babanın bile istedikleri gibi birisi olmazsan hayırsız evlat damgası yiyiyorsun."dan sonrasını okumadım. Bu olayın aslı yüzünden kaç kez delirme aşamasına geldiğimi bilirim.
Belki de hayatta yeterince kendine bişeyler katamadığın için kendini kimsenin sevmediğini düşünüyorsundur ve bu özgüven eksikliğinden de kaynaklı bir durum özgüvenini yerine getirecek şeyler yapmalısın
Yaşadım, yaşıyorum sanırım gelecekte de devam edecek bu. Samimiyetsiz, seviyorum deyip yıpratan öldüren ilişkiler, sevgi istiyorum deyip sevgi cimrisi olanlar bir kere sarılsa bütün acıların geçmesine rağmen uzak duranlar pff 🦄
Erkeklerin sevgisi naylondan ve dayanıksız oluyor genelde. O yüzden aşk ilişkileri babında çok sevileceğimi düşünmüyorum. Ama beni çok seven ve çok sevdiğim anne babam var. Kardeşlerim var. Daha ne olsun.
Okudum sayılır sana katılıyorum. İnsanlar dopamin hormonunu sevgi zannediyor fakat sende birisinin sevgisini sonradan doğru davranışlarınla ve örnek karakterinle kazan o zaman?
En İyi Cevaplar