Geçmişimdeki o zorbalardan nefret ediyorum. Ona tüm bedduaları edesim geliyor?

Küçükken çok güzel bir kızdım. Hala da öyleyim aslında. Aynada kendime bakmayı çok severdim falan. Bayağı da özgüvenim ve kibirim vardı. Her şey okula başlamamla birlikte tersine döndü. Gözlük takmak zorundaydım. Gerek o zaman sınıfımdaki çocuklar gerekse servistekiler tarafından sürekli zorbalığa maruz kaldım. Sürekli bana dört göz diyip Ismimle dalga geçerlerdi. Maalesef özgüvensizlik tavan yaptığı için bir de benimle dalga geçenler hep erkek olduğu için onlarla kavga etmeye cesaret edemezdim. Zaman içerisinde eve ağlayarak gitmeler, ismimden nefret etmeler, gözlüğü kırıp parça parça etmek istemeler bende o kadar arttı ki ailem artık "git vur ağızlarına iki tane" diye bana kizdilar. Bende gittim içlerinden birinin yüzünü öyle bir tırmaladım ki iki hafta yüzünde tırnak izleriyle insanların dalgasina maruz kaldı. Rehberlik odasında ağlamıştı canım.
Ondan sonra hiçbiri benimle dalga geçmedi. Bende zaten liseye geçtim. Ama hepsinin hayatımda olmaması hala bende neden oldukları özgüvensizliği almıyor. Şu an görmüyorsunuz ama ben bu satırları yazarken ağlıyorum. Hoşlandığım çocuk hayatında kimse olmamasına rağmen bana yüz vermiyor. Tamam kimse kimseyi sevmek zorunda değil ama ben hala iç psikoljimde bunun gözlük yüzünden oldugunu falan düşünüyorum. Halbuki gözlüklü bir insan da sevilebilir ki bu çocuk da gözlüklü birisi. Aslında kimse beni sevmiyor da değil. Istesem benimle kahve içmeye hazır kişiler de var ama ben artık istiyorum ki benim sevdiğim insanda bana gelsin. Herkes çok güzel olduğumu söylüyor ama siz bir de kendimi bana sorun :(
Mantıklı düşününce kendime olan özgüvenim yerine geliyor ama hala o 5 yaşımdaki halim kadar cesur değilim. Bütün bunları düşündükçe o benimle dalga geçen tüm o çocuklara en ağır beddualar etmek istiyorum. Hatta bu dünyada birine sırf eğlence için kim zorbalık yaptıysa hepsinin Allah belasını versin demek istiyorum. Ama günaha girmeye değmez. Bütün bunların hesabını ahirette sormak istiyorum sadece. 😪