Eşimin sözleri zoruma gidiyor. Siz kocanıza böyle konuşur muydunuz?

Samimi söylüyorum, işe girmeden önce kendime bakardım, spor yapardım. Şimdi bile kalan vaktimde spor yapıyorum fiziksel anlamda gerçekten çekici olduğumu söylüyorlar. Fakat sorun benim davranışlarımda. Önceki sevgililerini tanıyorum. Hepsi fırlama tiplerdi. Onların peşinden koşardı, ya da koşturmak için çabalardı. Ben kıskançlığımı açıkça belli etmekten çekinmedim. Hep açık açık rahatsız oluyorum istemiyorum başka erkek falan dedim. Erkek ortamına bile girmek istemedim. Çünkü ne zaman girsek, kendi akrabası bile pis gözle baktı ona. Kız gerçekten çekici ve güzel. Kendi bile fark ettiği zamanlar oldu, kendi kendine mesafe koydu. Ama son zamanlarda sürekli hasta ruhlu olduğumu söylüyor. Beni umursamadan duramazsın kafayı yersin sen, tek derdin ben olmuşum diyor. Şimdi ben umursamasam, bu kız saçma sapan şeyler yapacak ben rahat edemem. Anca kendimi kasarım rol yaparım. Akrabası çağrııyor mesela gel oturalım diyor. Ama ev o kadar kalabalık ki, istemiyorum tek başına gitmesini... Bu sefer özgüvensizsin diyor.

Yani sırf onun gözünde özgüvenli erkek olucam diye, tamam hadi sen git keyfine bak diyemem. Desem bile, sonuçta oradaki akrabaları bayram edecek... O kadar pis erkek akrabaları var ki. Düşüncelerinden rahatsız oluyorum. Gözlerimin önünde eşim sırf giderken bir tanesini öpmedi diye, beni öpmeden mi gidiyorsun, beni nasıl öpmezsin dedi.

Geçmiş hayatı aslında kafamı kurcalıyordu. Çünkü tam instagramcı bir tipti. Güzelliğini instagramda sergileyip, erkeklerin ilgisini çekiyordu. Fakat hiç birisine yüz vermiyordu sadece süründürmek hoşuna gidiyordu. Hiç birisiyle cinsellik yaşamadı. O sıralar onu yakından tanıyordum zaten çocukluğundan beri tanırım aynı mahalledeydik. Son zamanlarda ben de kızlarla takılıyordum, başlarda hiç dikkatini çekmiyormuşum... Bir sürü farklı kızla takıldığımı görünce onun dikkatini çekmişim... Ben zamanla ondan hoşlanmaya başladım ama bir yandan da rahat durmaz bu kız kafasındaydım. Yine de takmadım. Sevgili olduk. Cinsel ilişki yaşadık. 4 yıl sonra evleniriz falan dedik. Aile araya girdi. Sorunlar oldu. Kaçtık öyle evlendik. Beni başlarda şaşırttı. Ne dediysem saygı duydu. Evde oturuyor zaten, hiç bir yanlışını görmedim etmedim. Her konuda saygı duydu. Çünkü ona da mantıklı geliyordu rahatsız olduğum şeyler... Sonradan değişti. Çok şikayet etmeye başladı. Sana anlayış göstererek hata yaptım, benim yaşıtlarım dışarıda gezerken ben senin gibi bir hasta ruhluyla yaşam sürüyorum sen beni yaşlandırırsın bu güzelliğimin değerini bilmeliyim dedi.

bir de daha genciz ikimiz de. Ben 23 yaşındayım. O 20. Yani her şey aceleye geldi. Ama elimizde değildi. Böyle oldu kabullendik. Ben elimden geleni yapıyorum... Çalışıyorum borç ödüyorum. İkimiz de çocuk istemiyoruz erkenden.. Hayatı yaşamak istiyoruz. Ama artık söylenip duruyor kendisi... Senle hayat yaşamam ben, senden çocuk yapmam vs vs.

Dayısının aşkım demesine o da şaşırmıştı. Bir şey diyemedi. Şok oldu. Ben mesafe koy diyince anlayış gösterdi mesafe koydu ama sonradan yine değişti. Erkek konularında bana saygı duyuyordu. Mesafeliydi. Hala öyle ama artık laf sokuyor. Laf sokmadan duramıyor. Laf sokarak anlayış gösteriyor yani. Bir şey istediği gibi olmuyorsa bütün şerefime onuruma özgüvenime karakterime laf ediyor.

Henüz 23 yaşındayım ve saçma sapan şeylerle uğraşıyorum. Birden borca girdim. Kaçmak zorunda kaldık. Her şey çok güzel olacakken bu yaşta üzerime yük aldım. Ölene kadar çabalamaya razıyım. Onu da seviyorum. Fakat böyle olmasını istemezdim. Hak etmediğimi düşünüyorum. Benim de bir onurum var sonuçta. Ben ona normalde asla şiddet uygulamam ama haddini çok aştı. Yaptığım şey birden refleks olarak öfkeyle oluşan bir şeydi.

Babası bana, senin karına başka koca bulucam sen koca olamazsın demiş insan. Ben bu söz karşısında bile sinirimi korudum. Neler yaptı. Hep sabrettim ama benim de bir öfkem var.

Henüz 23 yaşındayım ve saçma sapan şeylerle uğraşıyorum. Birden borca girdim. Kaçmak zorunda kaldık. Her şey çok güzel olacakken bu yaşta üzerime yük aldım. Ölene kadar çabalamaya razıyım. Onu da seviyorum. Fakat böyle olmasını istemezdim. Hak etmediğimi düşünüyorum. Benim de bir onurum var sonuçta. Ben ona normalde asla şiddet uygulamam ama haddini çok aştı. Yaptığım şey birden refleks olarak öfkeyle oluşan bir şeydi.

Babası bana, senin karına başka koca bulucam sen koca olamazsın demiş insan. Ben bu söz karşısında bile sinirimi korudum. Neler yaptı. Hep sabrettim ama benim de bir öfkem var.

O popo senin mi hakkatten?