Ben kısıtlanmaktan ve kısıtlamaktan hoşlanmam, şu ana kadar ki ilişkilerimde hiçbir şeyine karışmadım karşi tarafın zaten özen göstereceğine itimat ettim, partnerimse malesef kılık kıyafet, arkadaş, alkol yasaklamalarıyla karşıma geldi, ve bu çok rahatsız edici. Sonuç ayrılık oldu tabii ki. Keşke birbirimizin 'kendi' olmasına izin versek.
Sahiplenecek, sahiplenileceksin. Ait olacak, sana ait olduğunu hissedeceksin. Güven verecek, güven duyacaksin. Sıkmayacak, sıkılmayacaksin. Sonra zaten kir düğüm gibi bağ ile rahatlık da olur diye düşünüyorum..
sahiplenirim kısıtlarım kıskanırım herşeyi yaparım benim sevgilim ise benim bitanem dir hep yanımda olsun isterim aynı davranışları ondan da beklerim zaten yapmıyorsa benim ile işi ne.
Böyle işlere hiç bulaşmamak. Yani bekar yaşamak da iyi. Ama illa 1 cevap istiyorsan cevabım güvenmektir. Ama sahiplen ama abartmadan. Yani demek istediğim güvenerek sahiplen. Abartmadan sık boğaz yapmadan, ona hiç 1 şeyi kısıtlamadan.
Nerde nasıl davranılacağını bilen düzgün biriyle sevgili olup pek hayatına müdahele etmek istemem. İçinde varsa ne kadar kıstılasan da sahiplensen de yapan yapıyor
Kendi kararlarını kendi verebilecek olgunlukta biriyle sevgili olunur genelde, kısıtlamaya ne gerek var? Rahat birakirim, neyin doğru neyin yanlış olduğunu biliyordur sonuçta.
Sahiplenmenin karşıtı rahat bırakmak olamaz. Sahiplenmek sıkmak veya canından bezdirmek mi ki? İnsanlar hayat arkadaşlarını veya sevdiklerini elbette sahiplenmeli ama bu sahiplenme onun üzerinde her hakka sahip olduğu anlamına gelmiyor.
Sonucunda benden önce olan arkadaşlıkları bir hayatı vardı kesinlikle gerekmedikçe kısıtlamam aksine uyum sağlarım herkesin kendi hayatı var ve insanın hayatına fazlasıyla müdahale etmek bence hiç hoş değil
En İyi Cevaplar