Çok sevince mi gidiyorlardı? İşleri düşünce mi geliyorlardı? Değer verince mi kırıyorlardı?

Biz aslında akıllarını başlarına getiriyoruz... çok sevince değerli olduklarını anlıyorlar kendilerini biz onlara prens muamelesi yapıyoruz çünkü.. işleri düşünce tabiki bizimle olmaları lazım zira dünyanın en huzurlu kucağı bizde cikarsiz umarsız sariliriz biz dört elle insanların derdine... ve evet biZim en hassas noktamız dan yaramizi sardiklarini zannettiği mız yerden vuruyorlar zira biz üç kuruşluk insanlara değil öyle beş kuruşluk değer vermek biz göklere çıkaran insanlariZ.. haliyle değer verilmek ne demek olduğunu unutmuş zavallı insan musveddeleri bizim değerli sevgi ilgi muhabbet ve bağlılığımızı görünce işte kirilmaya değer mükemmel bir duygu birikimi satın anasını diyorlar...
İyi niyetimizi kötüye kullananları size saysam efsane olur zira herkesin derdi uckuruna düşmüş sevişmeden önceki akılları ne hikmetse sevisince anında yerine gelip olmazları anlayiveriyor
Öyle etkili insanlarız dokunduğumuz insanların akli başına geliyor ve bizi öyle bir hale ggetiriyorlarki iki ucu keskin kılınç gibi her geçen gün daha da keskinlesiyoruz...
((İnsanları kullanılacak mal gözüyle bakan tüm şeref yoksunu bay ve bayanlara ithafen...))