Büyüyünce geçer dedikleri mutluluk muydu?

“Büyüyünce geçer” dedikleri şey belki de tam olarak mutluluktu.
Çünkü çocukken içimizde öyle sebepsiz, beklentisiz bir neşe olurdu ya… Bir çamur birikintisi, bir salıncak, bir dondurma yeterdi mutlu olmak için. O zamanlar geleceğe dair kaygılar, sorumluluklar, hesaplar yoktu. Biz sadece o anın içinde var oluyorduk.

Sonra büyüdük. Mutluluk şartlara bağlandı.
“Okulu bitirince mutlu olacağım.”
“İyi bir işe girersem mutlu olurum.”
“Biri beni severse...”
Ama her gelen şey, sanki başka bir yükle birlikte geldi. Ve fark ettik ki, büyümek demek mutlu olmayı ertelemeyi öğrenmekmiş.

Bazen insan soruyor kendi kendine:
Acaba büyümekle kaybettiğimiz şey neydi?
Belki de çocukken sahip olduğumuz o saf hissi arıyoruz hâlâ.

Mutluluk kalıcı bir şey değil bazen saniyelik O yüzden takılmamak lazım, yaşadığım anlar benim için bir kazanç. Zamaninda çok iyi bir satranç oyuncusu olduğum için geleceği çok iyi kurgulamışım mutluluğu da hamle hamle kontrol edebiliyorum. Gerisi kendiliğinden geliyor

Belki de. Çocukken her şey daha basit ve saf. Büyüdükçe, mutluluğun tanımı değişiyor