Ölümlü Aşktan Sağ Kalan Ölüyüm Ben

Ölüyüm ben dedi. Derken beni de öldürdüğünü bilmiyordu...

Kendi gibi, herkes gibi.

Ona aşkı yüklemek, ondan aşkı ummak imkansızlıkların en yücesiydi. Keşke olsaydı, olsaydı eğer tüm gökyüzü gökkuşaklarıyla kaplanırdı.

Ama olmazdı...

Her öğlen aynı saatte gelir, her gün aynı kahveyi elindeki ufak viski şişesini boşaltarak içer, 10 euro bırakır giderdi. Elinde hep aynı kitap 'Veronika Ölmek İstiyor'.

Öğrencilik hayatımda çalıştığım tek işti. İspanya'da küçük ama kaliteli bir cafede garsonluk. Gelen tek Türk oydu cafeye. Çok yakışıklı, çok sessiz, çok gizemli ve 15 dakikada bir iç çekecek kadar umutsuz. Bir gün servis yaparken 'Türk müsün?' dedi İspanyol aksanıyla, yüzüme bakmadan. Doğruladım gülümseyerek ve şaşırarak. Sohbet edeceğimizi sanmıştım hep öyle olurya gurbette, siparişini verdi kitabına döndü.

Ertesi gün gelmedi... Ve ilk görüşte aşık olduğumu bilmedi...

3 gün sonra geri geldiğinde hoş geldiniz dedim ve nasılsınız, lütfen double espresso dedi ispanyolca cevaplamadı. Hesapla beraber bir not vardı. Notta saçını salarsan hoşuma gider ve mavi yazıyordu. Bir de bir sanat galerisinin adresi ve saat iliştirilmiş kenarına. Kalbimin sesini bastırabilecek bir gürültü yoktu yer yüzünde o sırada.

Üzerimdeki mavi gömleğe baktım ve nota...

Gittiğimde oradaydı, biliyorum dedi. Ve ekledi ölüyüm ben...

Ölümlü bir aşktan sağ kalan yaşayan son ölü. Toprak kokusuna sevdalı son aşk kurbanı...

Olsun dedim, ben ikimiz için severim. Olsun dedim ben beklerim.

Hep konuştuk, gezdik, baktık yaşadı, yaşadım ve yaşadık. Hiç dokunmadık, hiç...

Zümrüdüanka kuşunu biliyor musun sen dedi bir gün, işte öyle doğar mıyım sana dedi. Al ne yaparsan yap ben seninim dedi. Aşk yeniden doğar mı, bu doğmak değil mi ? dedi...

Dedi öptü. Ve gitti...

Ölenleri unutmanın vicdani yükünü taşıyamadı hasta kalbi... Ben sana çok aşığım dedi gitti...

Hiç bilmedim evini, hiç bilmedi evimi. Bir adı bir aşkı kaldı, bir de söylediği şarkılar...

Artık o sağ ben ölü... Ölmüş aşkın sağı solu ölü...