Sevdalık İnce Maraz, Yürek Yakar Can Almaz

Can almaz evet, ama candan binbir can götürür.

O'nu kız ile beraber ilk gördüğümde kapının önünde birbirlerine sımsıkı sarılıyorlardı. Aramızdaki bu kadar mesafeden bile, ne kadar özlem dolu olduklarını hissedebiliyordum.

Daha sonra, O, kızla birlikte o kadar yakınımdan geçti ki, oluşturduğu rüzgârın tenimi okşadığını hissettim. Yanı başımda duruyor ama o kıza bakıyor ve beni görmüyordu. El ele tutuşup kalabalıktan uzaklaşarak bir çardağa doğru yürüdüler. Bense olduğum yerde kalakaldım.
Onlara baktım. İkisi diz dize oturmuş birbirlerinin elini tutarak konuşuyordu.

Kızgın mıydım? Kırgın? Şaşkın? Kıskanç? Ya da hepsi birden?

Onunla birlikte geçirdiğimiz anlar, saniyesi saniyesine, bir film şeridi gibi gözümün önünden geçiyordu. Daha dün gibiydi, ama artık yanında ben yoktum.

Bana söylenmiyordu o sözler, bana bakmıyordu o gözler..

Sanki yeryüzünde onlardan başka kimse kalmamıştı. Geçen yıl O'nunla beraberken, ben de aynısını hissetmiştim. Belki dışarıdan bakan gözlere biz de öyle görünmüştük. Ama şimdi dışarıdan bakan o gözler bana aitti.

İkisine tekrar baktım. Bulunduğum yerden bile bu kızın O'nun için özel birisi olduğunu görebiliyordum. O'nun sevdiği birisi olduğunu.

Ruhsal çöküntünün yumruğunu, koca bir yıl süren umutların bir anda yok olup, yerini hüznün istilasına bıraktığını hissetmeyi bekledim. Ve bunu gerçekten hissettim. Onu ya da ona sahip olmanın sahip olduğum inancını kaybetmiş olmanın acısını hissettim. Ama bu acıyla beraber sinsice geldiği için mücadele etmek zorunda kaldığım bir başka duygu daha hissediyordum. Bu duyguyla olan mücadelem sona erdiğinde bir kapının yavaşça kapandığını duydum. Aynı anda inanılmaz bir şey gerçekleşti; gecenin sakinliğine rağmen şiddetli bir rüzgâr diğer tüm kapıları ardına dek açtı.

O'na ve yanındaki kıza son bir bakış fırlattım ve kendi kendime "Bitti." diye fısıldadım.
Ama sanırım bunun tam tersi geçerliydi. Daha yeni başlıyordum.