Gün Gün Sevgilinin İnfazı

O yanındayken mutluydun. O senin herşeyindi. Seni çok sevdiğini söylüyordu. Sen de onu çok seviyordun. Ama bir gün sana dayanılmaz acılar vereceğini göremedin. Daha doğrusu bunu aklının ucundan bile geçirmemiştin. Sevgisi yalandı ve o sana acı verdikçe bunu gördün.

Birinci gün: Onu unutacağını söyledin. Seni unutacağım dedin! Evet gayet kendinden emindin. Buna inanıyordun ama Allah'ın gücüne gitti. Ey kulum kalpler benim elimdedir. Ben onu kalbinden silmeden sen onu nasıl unutabilirsin ki ?

Evet büyük konuştun. Cezasını çekecektin ama bunu bilmiyordun. Sevdiğin kişi acıları kalbine ekti ve nefretle suladı.

İkinci gün: Kendinden halen emindin. Unutacaktın değil mi? Acı tohumları nefretle sulandıkça yavaş yavaş kalbinde tomurcuklanmaya başladı.

Üçüncü gün: Acılar yavaş yavaş filizlendi. Ayrı düştün sevgilinden. Canından bir parçaydı ve koptu gitti. Canın çok yandı. Yaptıkları aklına geldikçe nefret ettin. Nefret ettikçe acılar kalbinde büyüdü büyüdü. Sen nefret ediyordun acılar büyüyordu. Acılar büyüyordu sen yanıyordun.

Dördüncü gün: Onun yaptıkları ve senin yaptıkların aklına gelmeye başladı. Bana bunu nasıl yapar! Ben onun için neler yapmıştım. Karşılığı bu muydu? Karşılığı nankörlük müydü? Evet karşılığı buydu. Aklından çıkmıyordu. Hem özlüyordun hem de nefret ediyordun. Hem seviyordun hem de canını yakmak istiyordun. Çünkü o senin canını çok yaktı. İntikam almak istiyordun. Ama yapma! Sen intikam almazsam intikamını Allah alır ve onun intikamı daha çetindir. Acılar büyümeye devam ediyordu.

Beşinci gün: Onun mutlu olduğunu ve senin çektiğin acıların umrunda olmadığını gördün. O mutluydu sen yanıyordun. O gülüyordu sen ağlıyordun. Senin acın belki de ona mutluluk veriyordu. Onun için ağlıyordun. Deli gibi ağlıyordun. Uzaklara dalıyordun. Uzun uzun düşünüyordun, aklından çıkmıyordu. Sigara üstüne sigara yakıyordun. Daha bitirdiğin sigaranın ateşi sönmeden diğerini yakıyordun. Sigara yanıyordu sen yanıyordun. Diğer günlerin hep böyle geçecekti. Ağlayacak ve yanacaktın. Acılar kocaman bir ağaç oldu ve kalbini ele geçirdi.

Günler geçtikçe kalbin bedenine ağır gelmeye başladı. Kalbini kusmak istiyordun. Karnına ağrılar giriyor ve boğazına bir ağlama tıkanıp kalıyordu. Duygusal bir müzik o ağlamayı boğazından çıkarıp gözlerinden akıtıyordu. Sen ağlıyordun sigara yanıyordu. Sen ölüyordun o gülüyordu. Bir zamanlar seni çok sevdiğini iddia eden o şahsın hiç umrunda değildin. Şimdi o sevgi sözlerinin hepsinin yalandan ibaret olduğunu görüyordun. Kandırıldığını düşünmeye başladın ve bu nefretini arttırdı. Nefret arttıkça acıda büyüdü. Aslında seni sevmediğini anlamalıydın. Çünkü önceden diğer insanlar için, beş kuruş değerinde bir eşya için kalbini kırıyordu ama sen onu sevdiğin için bunu görmek istemedin. Seni sevdiğine inanmak istedin.

İnandında ne oldu ha? Şimdi daha mı mutlusun? Kalbin aptalmış işte aptal!

Özlemeye, ağlamaya ve nefret etmeye devam ettin. Gün geliyordu seviyordun, gün geliyordu nefret ediyordun. Duyguların değişkendi.

Ne uyuyor, ne yemek yiyordun. Sadece sana yaptıkları için acı çekiyor ve ağlıyordun. Sigara üstüne sigara içiyordun. Kimseyle konuşmuyordun. Yalnız kalmak istiyordun. İnsanlardan kendini soyutluyor ve onun yüzünden kalp kırıyordun. Kendini sokaklara atmak istiyordun. Bir parkta oturup uzun uzun ağlamak ve ölmek istiyordun. Hani unutacaktın ey aptal kalp? Unutamadın işte unutamadın!

Son gün : Büyük konuştuğun günleri hatırlıyor usun? Cezan bitti artık. Beynin ruhunun çektiği bu acıya daha fazla dayanamadı. Yeter dedi yeter! Bu kişi kim ki benim idarem altında ki bedene acısıyla zarar veriyor! Beyin onun infaz emrini verdi. Askerlerine emir verdi ve onları kalbine gönderdi. Bulun o acının kaynağını ve onu yok edin. Askerler kalbinin merkezine indi. Orda sevdiğin kız vardı. Askerler onu buldu ve öldürdü. Sabah uyandığında artık canın yanmıyordu. İçinde sadece bir burukluk kalmıştı. Artık ağlamıyordun. Ve sen onu unutmuştun. Geçmiş olsun sevgili dostum.

Kalbin soğudu. Canından bir parça koptu. Canın çok yandı değil mi? Bu saatten sonra sana geri dönsede sen onu kabul etmeyeceksin. Canından kopan parça zamanla çürüdü. O artık senin için çürük bir parçaydı ve onu kalbine geri dikemezdin. Çok geç kalmıştı çok.

Sen unuttun onu. Kalbin bu hastalıktan kurtuldu ve rahatladı ama Allah onu unutmadı. Çektiğin acıları unutmadı. Sen unutabilirsin ama o unutmaz. Emin ol sana çektirdiği kadar çekecek. Seni yaktığı kadar yanacak. Ne edersen kendine, edersin kendi kendine.

Onun için senin kalbinin değeri olmayabilir. Hiç acımadan kalbini kırabilir. Ama emin ol Allah için öyle değil. O senin kalbine değer veriyor ve intikamını ondan alacak. Ben buna kendim şahit oldum. Bana çektiren herkesin acı çektiğini kendi gözlerimle gördüm. Ama bugün ama yarın. Allah unutmaz.

Üzülme Allah mazlumun yanındadır!