Güzel Duyguları Heba Etmeden Yaşayabilecek Yüreği Olanlara İthafen

Hani bazen her şey üst üste gelir ya.. Neyin nerden geldiğini takip edip sorgulayamazsınız.. Öyle ard ardadır her şey.. Acıdan dişlerinizi sıkıp hatta kanattığınız zamanlar.. Tepkileriniz iki kattır her şeye.. Abartıdır.. Asabiyet hat safhada.. Her an her duyguyu yaşamaya hazırsınız.. Dokunsalar patlayacaksınız.. Dokunmasalar kendinizle kavga etmeye nazır..

İşte böyle anlarda belki sıcacık bir gülüş , samimi bir ''iyi misin'' cümlesine ihtiyacınız vardır.. Öyle sıradan nasılsın cümlesi değil.. Çoğu kez ''iyiyim''le karşılık bulsa da cevap aslında sesinize de bakışlarınıza da tüm vücudunuza da yayılır.. Bunu Görmek ya da görebilmek daha iyi bir tanım olur sanırım.. Bu esnada bu soru yeterli gelir..

Fazla soru cümlesi sıkar; haklısın cümlesinden nefret edersiniz...

Ama susmasını da istemezsiniz karşı tarafın.. Durmadan konuşssun da istemezsiniz.. Aslında sizde ne istediğini bilmezsiniz.. Belki siz anlatın sabahlara kadar dinlesin istersiniz.. Duymak istediğiniz desteklenmeniz değildir siz zaten her şeyi fazlasıyla yaptığınızı bilirsiniz buna ihtiyacınız yoktur.. istediğiniz yalnız olmayışınızı ve sizinle her anınızı yaşayabilecek sizin yaralarınızı daha fazla oyan değil yaralarınızı kapatan birine iliklerinize kadar tereddütsüz acabasız sıkıca sarılmaktır.. Güvenmektir.. Güveninizin boşa çıkmayacağına kuşkusuz inanmaktır.. Destek olunur bu süreçte ya da öyle yalnızsınızdır ki kimse bulunmaz çevrenizde.. Birincisiyse şanslısınız.. Ama ikincisiyse durum çok daha zorlaşır.. İkiye katlanır her şey.

Derin düşünceler kaplar dört yanınızı... Gitgide sorgularsınız neden niye?

Cevapsız kaldıkça katı olursunuz her şeye.. Herkese.. İnanacak gücünüz de nedenleriniz de kalmamıştır.. Sizden geriye kalan tek şey acıdır. Tabi size göre.. Bitkinsiniz yorgunsunuz dibe vurmuşssunuz.. Kimse anlamaz. Anlayanlar da çoğu kez bekledikleri gibi olmayınca sorgulamazlar.. Nasılsın soruları bile havadandır. Cevaplamak isteyin ya da istemeyin.. Önemi yoktur..
Hayır dersiniz.. Kimseye alışmakta yok güvenmekte. Kapatırsınız her şeye kendinizi.. Melankoli müzikleri.. Hatırlatan anılar..

Her şeye hak verirsiniz hatta size o acıları yaşatan insana bile...

Sadece kendinizi haklı bulmazsınız. Onca yapılan kötülüğe rağmen o insanı iyi anmamanıza rağmen kendinizi suçlayacak mutlaka bir neden bulursunuz. Kızarsınız. En çok kendinize. Çok söylemler olur ''önüne bak , yolunu çiz '' Çizdiğiniz yolun bile manzarası olmaz..Ne hissettiğinizi bilmezsiniz. Günler geçer haftalar geçer aylar geçer yıllar geçer hatta bir ömür geçer.

Sizdeki bu acı elbet diner. Avunursunuz. Belki bol laf sokmalı bir müzikle belki size yapılanlar aklınıza geldikçe. Belki hiç ummadığınız bir şarkı sözünde denk gelirsiniz köşe başında. Dalıp gitmek yerine başınızı çevirir şarkıyı acımasızca değiştirirsiniz. Kabuk bağlar yaranız. Ve bir gün kabuk düşer gözden onun için son bir damla yaş düşer.. yaşla birlikte o da gözünüzden düşer.

Şimdi bu bence ayrılık konusunda soru yazan acı çeken her arkadaşıma gelsin ya da bir yerlerde yaşanmışlıkları olan herkese!

Acı çekebilecek kadar yürekli olan herkese gelsin.. Acınızı yaşayın dibine kadar.. Denk gelmekten korkmayın.. Bir şeylerden sakındığınız an bunun geri dönüşü size fazlasıyla olur.. Biran önce yaşayın.. Hayat kısa.. Sizi duygudan duyguya sokanlara bir ömrünüzü üzülerek geçirecek kadar uzun değil..

Üzülmenizden sakınacak ,sizi deli gibi kıskanacak sizi bir ömür boyu başınıza bela yapabilecek zoru görünce kaçan değil zoru gördükçe olabilirliği için sizin için her şeyi yapabilen insanlar lazım hayatınızda.

Aşk yaşatılınca güzel.. Hani derler ya hep her güzel şeyin sonu vardır.. Olmamalı.. İki yürek bir araya gelince kocaman yürek olunca fedakarlıklar karşılıklı olunca aşılamicak hiçbir şey yok..
Yüreğinizi kendinizi size adayan adamlara/kadınlara kocaman yüreklere emanet edin.. Kendisi için sizden vazgeçen acizlere değil..