Bir Kalbin En Zor İmtihanı: Severken Vazgeçmek

İnsanoğlu yaşadıkça acı tatlı hatıralar biriktirir. Zaman ilerledikçe de ara sıra dönüp o hatıralarını, hafıza sandığından çıkarır ve kimisine iyi ki der, kimisine çok şükür, kimisine de keşke.. Ama öyle insanlar vardır ki bize hem iyi ki, hem çok şükür ve hem de keşke dedirtir. İşte onlar, gönüllü vazgeçtiklerimizdir. Çünkü biliriz ki onunla yaşanacak günler hiç gelmeyecek. Çünkü biliriz ki onsuz olmak, onunla olmaktan daha kolaydır.

Seversin, kavuşamazsın adı aşk olur.

diyor ya Aşık Veysel; biz de aşkımız sonsuz olsun diye vazgeçeriz..

Vazgeçmek
Vazgeçmek

Kolay değildir hala birbirinizi severken ayrılmak.

Severek Ayrılmak..
Severek Ayrılmak..

Çok zor bir sürecin ilk aşamasıdır vazgeçmek. Her insanın harcı değildir. Çünkü çok sağlam bir irade ve güçlü bir yürek gerekir. Onun gözlerinde kendini gördüğün halde arkanı dönüp gitmek; yürekte derin, kapanması zor bir yara bırakır.

Yaptığının doğru olup olmadığını sorgular insan ve aklında acabalar vardır.

...
...

Onsuz geçen ilk gün, kendinizi sorgulamaya başlarsınız. "Onu hala deli gibi severken, neden vazgeçtim ki?" dersiniz. Kalbiniz susmaz ve gözyaşlarınız durmaz. Eliniz telefona gider, bir umut aramasını beklersiniz. "Acaba ben mi arasam?" diye düşünürken yeni güne merhaba dersiniz.

Özlem dolu bir yürek; yanmış ama zaman denilen ilacın iyileştiremediği bir yara gibidir.

Özlemek
Özlemek

İlk zamanları atlatınca artık o kadar da zor olmayacak diye düşünürsünüz ama o yara hala oradadır ve aynı şiddette olmasa da hala kanıyordur. Ne kadar zaman geçse de içinizdeki özlem yangını sönmez. Okuduğunuz bir şiir ya da yoldan geçerken duyduğunuz bir parfüm kokusu burnunuzun direğini sızlatmaya yeter. O ve onunla yaşadığınız ne kadar anı varsa hepsi aynı anda aklınıza dolar. Onunla olan her hatıranızı tek tek, damla damla gözlerinizden sonsuzluğa bırakırsınız..

Onsuz olmayı kabullenirsiniz ama onu hiç unutmazsınız.

...
...

Vazgeçmenin canınızı en çok yakan bir diğer yanı da artık onun olmadığını kabul etmeniz gerçeğidir. Bu kabulleniş size çok zor gelir. Artık eskisi kadar onu düşünmüyor ve özlemiyorsunuzdur. Bunu fark ettiğinizde bir yanınız onu unutmaktan korkarken diğer yanınız iyileşmeye çabalaması gerektiğini fark eder. Fakat kimse bu vazgeçişte yaralarını tamamen iyileştiremez ve kimse vazgeçtiği kişiyi unutamaz.

Tam iyileştim artık dediğiniz anda o şarkı çalar ve siz "Ah bu şarkıların gözü kör olsun!" dersiniz.


Hiç beklemediğiniz bir anda size onu hatırlatan bir şarkı çalar. Gözlerinizi kapatıp O'nlu hayallere dalarsınız ve en sonunda kaleminizden şunlar dökülür:

Hani diyorum olmaz ya, sen geliversen şimdi..

Ben gözlerini yudumlasam, sen kahveni.

Biraz mürekkep lekeli ellerimle tutsam ellerini..

Öpsem, koklasam, içimi seninle doldursam.

Gecelerimi iyi yapsan,

Günlerimi aydın..

Ve sen gülüşü gamzelim,

Sen şu kalbimdeki en güzel yaraydın..

Öperken koklayan insanın, özlerken burnunun direği sızlar..

#Hürrem_

Bir Kalbin En Zor İmtihanı: Severken Vazgeçmek
Cevapla