Mutluluk Bile Acı Veriyor Çünkü Sonu Var; Biliyorum

Hiç mutluluk acı verir mi Arslan? Verir kardeşim verir. Önce geçmişteki hatalardan bahsedip asıl mevzuya geçelim. Buyur yazıya...

Evlenecek yaşa gelmeden aşk hayatın mı oldu? 3-0 geridesin...

Çevrenize şöyle bir bakın. Kaç kişi daha önünde koca bir eğitim hayatı, askerlik, iş bulma mevzusu, evlilik masrafları mevzusu vs. gibi engeller varken evlenebilmiş? Sen evlenene kadar yıllar geçecek bakalım ayrılmayacağının garantisi var mı? Uzak dur kardeşim, üzülürsün. Acı çektikçe insan olgunlaşır mı diyorsun? Hadi bana inanmadın, peki Cemal Süreya?

Bir ilişkinin peşinden ikinci bir ilişkiye başlamayın.

Oldu ki bu da gitti, ne yapacaksın? Kaybettin işte aşka inancını. Herkes senle oynuyor, herkes acımasız, her erkek veya her bayan aynı, insanlar kötü değil mi? "Ben aşka inanmıyorum" dersin ama merak etme yine inanırsın.

Gelelim asıl mevzuya...

Ve herkesden farklı olduğunu düşündüğün biri çıktı karşına, her şey mükemmel ama...

Evet dersin, işte bu kişi doğru kişi ! Çok mutlu olursun. Gereğinden fazla mutlu olursun. Mal mal gülücükler saçarsın etrafına ama içindeki yangını söndüremezsin. Harika bir ilişkin vardır, fakat aklında hep o yangın. Ya bu da giderse? Ölmek, korkarak yaşamaktan daha iyidir bilir misin?

"Ben korkarken gökyüzünden, sen bir bulutmuşsun...''

"Ben bu kadar mutlu olamam, bu işte bir terslik var" deme zamanı geldi.

Dimi bir de bu durum var. Yak bir sigara ve devam et okumaya. Hayatın boyunca acı çektin sen. Herkes kendince acılar çekti. Neden mutlu olasın ki sen? Bu mutluluk sence de fazla değil mi sana? Sence de bu işte bir bit yeniği yok mu?

Sonra mutluluğunu engelleyecek sebepler ararsın durduk yere...

En ufak sebep ararsın, seni sevmediğini belli eden bir şey, seni sevmesi için bir sebep. Sebepler sebepler... Melankoliye bağladık artık mevzuyu hayırlı olsun. Mutlu olmaya neden hakkın olsun sonuçta?

"Çünkü sen yorgunsun, artık aşktan korkuyorsun dostum lanet olsun..."

Neden mi bu benceyi yazdım? Mutluyken bile mutsuzluğu dibine kadar yaşıyorum. Biliyorum, içinizde benim gibi bir çok insan var. İyisi mi biz ufaktan son noktayı koyalım bu benceye.

Ne demiş üstad Ferman Akgül?

"Mutluluk bile acı veriyor, çünkü sonu var biliyorum"

Sevgilerle...