Toplumda Dışlanan Birini Sevmek

İki yıldır yalnız kaldığım zamanlarda ağlamaktan sıkıldım. Ruhumda her geçen gün büyüğen bu sorun artık sızıyor yavaş yavaş. Mutlu olamıyorum. Bunun nedeniyse kendimden utanmam. Evet kendimden utanıyorum. Anneme her sorunumu anlatmama rağmen bunu anlatırsam yüzünde oluşacak hayal kırıklığı ifadesini düşündükçe kendimi daha da sıkıntıya batmış hissediyorum. İlk başta dalga geçerken nasıl bu kadar derinleşti anlayamadım hislerim.

Oturduğum semt zengin kültürlü insanların kaldığı bir yer. Ailem de öyle olduğundan bende kültürlü ve görmüş bir insan olarak yetiştirildim. Her zaman istediğim şeyi elde ettim. Ailem bunu bana sağladı. Gerek lüks yerlerde gerekse birçok sergi vs. de bulundum. Öyle ki minibüs, otobüs gibi kavramlar bana uzaktı ya da oturduğum semtin dışında yerler.

Neden mi böyle söyledim çünkü 2 sene önce üniversiteye başladım ve üniversitenin bulunduğu yer üniversiteye ulaşmak için kullandığım yol hiç adını duymadığım beğenmeyeceğim yerlerdi. Annem servis istiyordu. Bu sırada bende minibüs kullanmayı öğreniyordum J Etrafımla her zaman ilgili bir kız oldum hayal kurmayı sevdiğimden dolayı.

Birçok insan tarzı görmemi sağlıyordu minibüs :D Ancak dikkatimi çeken bir kişi olmaya başladı. Onu gördüğümde farklı hissediyordum çünkü hareketleri birçok kişiden farklıydı. Kendi halinde sakin ama bir o kadar da sert. Onu izlemeye başladım her minibüse bindiğimde herkesle karşılaştırmaya başladım onu çünkü bu kişiyi bu kadar sevmem garip gelmişti. Bu kadar dikkatimi çekmesi. Yaşadığım hayatla beğendiğim insanın hayatı emindim ki benimkinden çok farklıydı. Kendime hem kızıyordum hem de daha çok onun bakışlarında kayboluyordum. Bir yandan da ondan korkuyordum. Malum yaptığı iş için hoş şeyler duymuyordum. Yani kendi açımdan.

Bu yaşıma kadar kimseyi beğenmemiş biri olarak nasıl olur da onu bir kez olsun görebilmek için sokaklarda dakikalarca bekleyebiliyorum, anlamıyorum. İnsanlara söylediğimde hatta siz okuduğunuzda bile ne yorumlar yapabileceğinizi biliyorum elbette ama sıkıldım içimde tutmaktan. Evet bir minibüs şoförü için düşünüyorum tüm bunları elimde olmadan. Aklıma yapacağınız yorumların en acımasız olanlarını getirmeme rağmen, ondan iğrenmeye çalışmama rağmen olmuyor. Ne yapabilirim ? Bende haklıyım. Hani önemli olan insanın kişiliğiydi. İşinin gücünün ne olduğu önemli değildi. O zaman neden kimseye anlatamıyorum? Neden burada gizli olarak paylaşıyorum yazımı. Umrumda olan tek şey onun bana verdiği bu olumlu hisler. Onu tanımayı o kadar çok istiyorum ki. Eminim onun bana anlatacağı çok şey vardır.

Bu hislerim yüzünden kendimden nefret ediyorum ben! Kurtulmak istiyorum bundan.