Hissettiğim Şeyin Aslında Aşk Olmadığını Fark Ettim

Bu benceyi yazmaktan kimsenin tahmin edemeyeceği kadar büyük mutluluk duyuyorum. Şimdiye kadar paylaştığım birkaç benceyi yazarken gözlerimin dolduğu hatta ağlamışlığım bile var. Ama şu an bu üzüntülerin boşuna olduğunu gördüm. Sizinle paylaşmak ve benim durumumda olan varsa umarım bu bence onlara yardımcı olur.

Arkadaşlar bazı duyguları aslında öyle hissetmek için hissediyoruz. Hatta bu hissetmek değil hissetmeye çalışmak. Kimi insan dikkat çekmek, kendini acındırmak için sürekli mutsuz gezer ve o mutsuzluğa, üzüntüye kendini öyle bir kaptırır ki bir bakar orda kaybolur. Bunların en başında aşk geliyor. Belki bunu okuyan, gerçekte anlatacağım arkadaşlarım bana kızacak belki sevinecek ama dediğim gibi benim durumumda olan varsa o karamsarlığın içinde boğulmadan kendini toparlaması gerek.

Benimki aşktı

Lise son sınıftayken bir arkadaşım yüzünden tüm sınıf bize cephe almıştı. Biz derken beş kişiydik. Zaman geldi ve dört arkadaşımın da sevgilisi oldu. Normalde sevgili konusunu çokta kafaya takan biri değildim ama dördünün de sevgilisi olması, onlarla konuşmaktan başka bir şey yapmamaları, bazı noktalarda ben onlara akıl verirken “sanki senin var da karşımıza geçmiş ilişki uzmanı gibi konuşuyorsun” demeleri benim kafamda yavaş yavaş sevgilimin olmaması büyük bir eksiklikmiş gibi yerleşti. Zorlamaya gelemeyen, sevmeden olmaz diyen ben arkadaşlarıma bana birini ayarlasınlar diye yalvarmaya başlamıştım.

Neyse birini buldular

Çocuğun maddi durumu çok iyi, oturdukları semt, babasının işi derken arkadaşlarım bana baya baya zengin birini bulmuşlardı. Gerçi o zamanki psikolojime bakıldığında nefes alsın yeter modunda olduğum için çulsuzu da getirselerdi inanın fark etmezdi. Okul çıkışında Kızılay’da bir kafede buluştuk. Yanımızda arkadaşlarımız geldi ama onlar farklı masadalardı. Çocuk beni iyice süzdükten sonra bana aynen şu cümleyi kullandı: “Aslında seni çok beğenmedim, sizin okulda U… diye bir kız varmış, o olmaz deyince bende bir umut seninle buluşmak istedim” dedi. Normalde çok hanım hanımcık bir kızımdır ama bu sözlerde hanım hanımcık olmak imkânsızdı. Ben o sırada öyle laflar öyle küfürler ettim ki tüm kafe beni dinledi. Sonra da çektim gittim.

Çocuk dedikleriyle beraber özgüvenimi benden almıştı

Şimdi kimse kusura bakmasın ama o çocuk ne zaman aklıma gelirse iyice söverim. Hani dizilerde depresyona girmiş sürekli çikolata yiyen saç baş dağılmış kızlar olur ya işte aynen o durumdaydım. Ama akıllandım mı? Hayır! O yalnızlık bitecekti. Sıradaki kim mi?

Staj yaptığım yerin memuru!

Adamcağız yeni atanmış ve benden 11 yaş büyük. Üstüne oradaki hizmetlilerden birinin “gel sana ayarlayım” demesi ve benim zaten o boşlukta olmamla beraber adama karşı ciddi ciddi bir şeyler hissettiğimi düşünmüştüm. Adam başka yere gitti ben geçerken uğrayım ayağına bildiğiniz her okul yanına gidiyordum. Allahtan sonra başka şehre gitti de kurtuldum. Yoksa o mu benden kurtuldu? Neyse işte sonra evlendi. Kısa bir süre sonra dünya tatlısı kızları oldu. :)

Gelelim sonraki sene dershaneye

Mezun oldum ama kurtulamadım o histen. Çok sevdiğim, lise boyunca hep yanımda olan arkadaşımın gerçek yüzünü görüp arkadaşlığımı bitirdim. Geri kalan üçü yalnız olduğum için göndermeli laflar söylerken onları da hayatımdan çıkarmıştım. Yapayalnız yeni bir hayata başlamam gerekiyordu. Dershanede iyi arkadaşlarım olur diye beklerken sınıfta 2-3 kişi dışında hepsi manyak çıktı. Hocaya anlamadık diyerek hiç abartmadan söylüyorum 5-6 kez mi anlattırmadılar; futbolla ilgilendiğim için kızlar tarafından mı dışlanmadım. Biri bir konuyu anlatırken “çok zekisin” diyerek ironi mi yapmadılar daha neler neler… Evde huzur olsa bile gününüzün yarısını geçirdiğiniz yerde rahat olamıyorsanız olmuyor. Sınıfımı değiştirdim ve onunla tanıştım.

Evet, bu adama ciddi ciddi âşık olduğumu hissettim

Bir erkek bir kızı nasıl bu kadar iyi anlayabilirdi. Nasıl olduğu gibi severdi. Yeni tanıdığı birine nasıl derdini dökebilirdi. Tipi falan boşverin bu adam tam âşık olunacak insandı be. Dershane bitti ve biz konuşmaya devam ettik. Birbirimizin en değerlileri olduk. O çıkma teklifi etti, ben bu çocuğu inanılmaz derecede çok sevmeme rağmen kabul etmedim. Uğraştı beceremedi. Birkaç ay sonra ben onu sevdiğimi söyledim yine sevgili olamadık. Sanki bir güç hep böyle bir şeyin olmasına engel oluyordu.

Aylar sonra yüz yüzeydik

Samimiyetten hiçbir şey eksilmemişti ama bir sorun vardı. Ben bu çocuğa mesajlarda konuştuğumuz zaman hissettiğim şeyleri hissetmiyordum. Omzuna yattım, öpüştük bile ama o an bir gülme krizi geldi. O kadar ciddiye alınmayacak bir şey. Aradan birkaç hafta geçti yine görüştük. Yok. İçimde en ufak hoşlantı, aşk duygusu yok. Ama ben bu çocuğu çok seviyorum, böyle bir şey nasıl mümkün olabilirdi ki?

Bir süre sonra aramıza mesafe koydu

Çok mücadele ettim, konuşmaya çalıştım ama olmuyordu. İşin ilginç tarafı ben bu mesafeyi hiç istemediğini ama aklınca bir şeyleri düzeltmek için doğru yolun bu olduğunu zannetmesi düşüncesinde olduğunu hissediyordum. Ben bu çocuğu seviyordum. Acı çekiyordum, çok mücadele ettim, en sonunda konuşmayı kestim.

25 gün sürdü

Bir arkadaşımın bana verdiği bir cesaretle bir mesaj attım. Baktım hala soğuk en sonunda “en azından bir daha konuşmayacaksak benim onunla ilgili yaşadığım her şeyi bilsin” dedim. Görüntülü konuşmayı teklif ettim kabul etti.

Ve konuşmamız

Çoğu bunu salaklık olarak düşünür ama ben şu an o konuşmayı yaptığım için o kadar mutluyum ki. Açtık ve konuşmaya başladık. Ama onu görünce yine içimde bir heyecan, kıpırtı olmadı. Hissettiğim şeyin kafamda kurduğum bir şey olmadığını, düşüncesinin tam olarak hissettiğim gibi olduğunu gördüm. Hem ona karşı aşk veya hoşlantı gibi hislerim yoktu hem de bu adamı kaybetmeye niyetim yoktu. Açıkçası o an bunun sebebini anlayamamıştım.

Ama şimdi anlıyorum

Hayatıma o kadar girmişti ki. Dostum, kardeşim olmuştu. Her derdimi onunla paylaşmış, bir gün olsun “geçer, boş ver” diyerek beni başından atmamıştı beni iyi etmeye çalışmıştı. Buluştuğumuz zamanlar sarıldığımda, başımı omzuna yasladığımda hep bir huzur hissediyordum. Ben o boşluktan ona âşık olduğumu hatta bunun takıntılı aşk olduğunu sanmıştım. Öyle değildi ben bu adamı sevgilim olarak değil dostum olarak yanımda istiyordum. İçimdeki o boşluk bir anda yok oldu. Belki de hiç yoktu. Kısacası o zamanlar birine âşık olmak istedim ve kendimi şartlandırdım. Arkadaşıma karşı aşk acısı çektiğimi düşünürken aslında dostumu kaybetmekten korktuğumu gördüm.

Arkadaşlar kendinizi şartlandırmayın

Şartlandırdığınız an gerçekleri değil o an istediğiniz duygu ve düşünceleri hissedersiniz. Bu durum mutsuz olmaktan başka bir işe yaramaz. Boşaltın kafanızı ve sadece aşk değil hayatınızın her noktasında kendinizi “şöyle olacak, böyle yapacağım” diye yönlendirmek yere anı yaşayın. İnanın o an dünyanın en mutlu insanı oluyorsunuz. Ben bunu zor yoldan öğrendim. :D