Bizim Hikayemiz

Bir masal nasıl başlarsa, aşkta o şekilde başladı iki insan arasında. En güzel bakış kalbine dokunmasıydı aşkta. Sevdik, sevilemedik. Yaptık, bırakıldık. Acı ve hüsran bir arada şu an. Mutluluk kapıyı bile çalmazken bir küçük sevgi yetmesi lazım yürek ışıtan. Olmadı en çaresiz gecelerimiz de kimse yanımızda da olmadı. En umutsuz geceler bizlere hayat gayemizi belirleyemedi. Bizler yıkıldık. Anlıyor musunuz yıkıldık!

Bir acıyla anne karnından çıktığımız bu dünyada bizler kendimizi hapsettik iki bacak arasına.

Bütün benliğimiz ve coşkunluğumuz bitti.Ağlayarak geldiğimiz bu dünyada ağlamak bize "bizi" öğretti. Kimseyi değil,aşkı değil, sadece bizi...Gözyaşları ardından gelen sakin bir kaç saniyelik huzur bizlere yaşamayı öğretti. Ayakta kalmayı.

Bizler uçurum kenarlarında olmaktan korkmayanlarız.

Bizler o kenarda yalnız ve çaresiz olanlarız. Bir film şeridi gibi bütün hayatımız göz kapaklarımızın önünde bir kısa film şeridi yaşadıklarımız.

Kaç kere daha kalbimize batırılan bu bıçak bizi yaralayacak? Kaç kere daha?

Gözyaşlarımızın hıçkıra hıçkıra haykırış sesimizle yastığımıza sindiğini görmek ya da görememek hangisi? Kim bu mutsuzluk veren hayat kim! Hangi hayat bize mutsuzluk verir. Hangisi! İçimizdeki hayat mı dışımızdaki hayat mı? Veya işte bu hayat diyebileceğin insan mı bu hürriyetimizi elimizden alan.

Yazık ki aşk yaşanılası şey değil bu hayatta. Aşk iki kişilik değil artık olamadı da. Aşk bir insan vücuduna yapışan bakteri gibi. Emip alıyor tüm görmezden gelen niyetlerimizi öldürüyor içten içe.

Sancılar gecelerinizle vücudunuza karışıyorsa eğer korkmayın!

Gelip geçer. Yavaş yavaş biten tek şey güven! "Bir insana güvenmek." Yıllarınızı alanılır, belki 1 saatinizi, belki 5 dk nizi. Unutmayın en güzel acılar çok güvenmekle başlar. Unutmayın elinizden giden şeylere bakmanız değil tutmanız gerekir. Ve unutmayın aşk asla içine hayat karışınca 2 kişilik değildir.

Şimdi kapatın gözlerinizi 1 dk ve düşünün.

Yaşamak için neyi bekliyorsunuz.?

Durun bir kere daha soruyorum.

Yaşamak için neleri göze alabiliyorsunuz?

Yapın onu ve yaşayın yaşatılan kukla gibi değil gerçek yaşayıp zamanı gelince ölenlerden olun. Ve ne olursa olsun ardınızda gözleri size ağlayan birini bırakmayın.Tütünün.