Makyajını Gözyaşlarıyla Silen Kadınlar

Makyajını Gözyaşlarıyla Silen Kadınlar Tanıdım

Ağlamaklı yüzleriyle bakıyorlardı bana. Elimden bir şey gelmiyordu. Çünkü hiç peçetem olmamıştı ceplerimde. Ben de bakmaktan başka bir şey yapamıyordum.

Ellerimi uzatıyordum, yattığım yerden boş tavana uzatır gibi. Gözlerine değil de en içlerine dokunmaya çalışıyordum her defasında. Kalplerinin bir köşesinde kırılmış olmalıydı bir şeyler. Ellerim arıyordu onları ama bulamıyordum.

Ben Ne Anlardım ki Aşktan?

Tamirci değildim nihayetinde. Aşktan da hiç anlamıyordum ki. Zaten inanmıyordum da aşka. Belki de gerçekten vardı aşk ama ben görememiştim bunu. Sahi gören oldu mu hiç aşkı? Yerini, yurdunu bilen var mıydı? Tam adresi, mahallesi...

Aşkın sızıntıları vardı kadınların yüzlerinde. Belki de gözyaşı değildi onlar. Kendimi dertleşilecek adam gibi görüyordum bazen sırf bu yüzden.

İnat olsun, sırf gıcıklık olsun diye silmiyordum sanırım. Çünkü 'İnançsızlığımın Sebebi Kadınların Ta Kendisiydi'