Kimdir "Biz"? Kimlerin Harfleri Gölge Oldu Üzerimize?

Sonra güneş doğdu içimden dışımdan bir yerlerden. Var oldu göz bebeklerimde bir ışık oldu,bedenimde bir sıcaklık,yüreğimde sevgi saçağı. Ben sevdikçe sevdim saçtıkça saçtım. Eksilmezdi kelimelerim ne de yüreğimdeki sevgi taneciklerim. Bilirdi ben bunu diye susmak bilmedi güne,günlere. Konuştukça sustu kendine. Sustukça konuştu herkese. Gözler anlatırdı her şey o bunu bildi ve sahip çıktı kendinlerle gözlerine.

Hayatta lügatlardan sıyrılma kelimelerin yitip gitmeliğinden usandığı için en doğru kelimeleri buldu seçti yerleştirdi yüreğindeki en derin yerlere. Söküp atılası onca kelime var iken başka başkalarda, dokunur oldu eller yüreğimdeki ben kelimelerine. Bazen olur ya aldanır insan insana ,dil dilden çıkana. Aldanmıştı ben de bendeki benlere ,başkalarındaki başka başka kimselere. Benden ileriye varamadım ben.

İlerisi başka başka kimselerken kendimden başkasını barındıramadım kendimde. Onlar yabancıydı. Sesleri uzaktı içimdeki sese. Sağır oldu duymadı kulağım bakıpta görmedi gözlerim. Kendime aldanan kendimdi en çok, en çoklarımda. Bir masal yazmıştım bir biyografi kendime ait. İçindeki kimse kimse değildi. Hep bana yakın içime uzak. Kelimelerim silikleşti kimse kimselerle ,anlamsızlaştı her biri,harflerim de unutulur oldu hafızamdan.

Değeri yoktu çünkü

Belki de yanlış bir masaldı yaşadığım yanlış pencereydi kafamı dışarı uzattığım. Yanlış tanımlar ve kalıplardı gölgelerine düşürdüklerimde. Bu yüzden nefret etmiştim belkide benden habersizce, tüm o kalıplardan, tanımlardan ve de tozlu raflarında duran insan lügatlarından... Ne çok umursar olmuştum aynadaki görmek istedikleri beni.

Neden sürmüştü ellerim o makyajları niye giymişti bedenim o elbiseleri neden takmıştı ben benim olmayan o olması gerektiği kalıbına sığdırılan maskeleri. Sonra ne mi oldu yıllar sonra aynamda kendimle başbaşa kaldım. İç sesim o kadar kalabalıklaşmıştı ki ben dışında herkes konuşuyordu sanki.

Bağıra bağıra susturdum onları

Ve sonra duyunca içimdekini ,kendimi dinledim saatler boyunca. Sonra yine sustum. İzledim aynadaki kendimi. Yırttım elbiselerimi çıkarıp attım tüm maskelerimi. Kestim fazla uzamış saçlarımı. Hazırdım ben. Çok çok olmuştu yıllar yılı süren bu kalabalık. Artık kendimle bir başınaydım.

Hiç kimsesiz herkestim şimdi.

Bu gece kollarımla sarıp kendimi kapatabilirdim gözlerimi. Ve her yarına sıcacık uyanabilirim artık şimdi. Şimdi sağır olma zamanı herkese.

Ruhum özgür artık kendimle. Kendimle uçabilir uzanabilirim her düşüme. Ohh be..! Ya siz, siz neden uydunuz ben gibi herkese.

Konuşmak zamanı şimdi; sizi size bırakmayan herkese avaz acaz susma zamanı...

Herkes ne der diye düşünerek sağır kaldık yıllar yılı kendimize. Artık,bensiz bana ne oluyor böyleleri unutma zamanı... Savaşın herkesle ama önce kendinizle. Sonra varınca sonraya barışın her şeyle...