Zordur Sevmek, Acıtsa da Vazgeçmemek

O benim çocukluğumdu. En deli zamanlarda tanımıştım onu.

Sonra mı? Beni deli gibi seven o adamı tanıyamıyordum artık.

Beni kırar, üzerdi ama yine de bırakamazdım onu. O benim herşeyim olmuştu. Defalarca beni kırsada hep peşindeydim. bir an olsun vazgeçmedim. Bekledim çok bekledim. Hani biz kızlara trip atıyor derler ya. İşi yoğun , iş stresine birde ben eklenmeyeyim diye trip bile atamazdım. Susardım. O kızardı ben susardım. O konuşurdu ben susardım. Kırıldığım çok nokta olurdu, yine susardım. Çünkü onu kırmaktan çok korkardım.

Sanki onu kaybedicekmiş gibi..

Herşeyi içime atardım. Ama insan yoruluyor be sevdiğin uğruna onca fekadarlığa göz yuman sen, hiç birinin farkında olmayan o!

Kendimi kaybediyordum..

Bu ben miydim gerçekten? O çocuk ruhlu kadın gitmiş, yerine huysuz bir kadın gelmişti. Hiçbir şeyden keyif almıyor, her an aklım ondaydı. bir mesaj ya bir mesajına muhtaç duruma gelmiştim. Sonra...

Yoruldum.. Akıl durdu, kalp soğudu, dil susmuştu...

Kavga etmemek için çabalayan kadın artık yoruldu. Gözyaşlarım kurumuştu artık. Son kez baktım fotoğrafına, elime aldım ve iki kelime döküldü dilimden.

DEĞMEDİN BEKLEMEYE..