Günlüğümden Bir Parça

Bir insan kendi içinde kaç kere ölebilir. Galiba nefes alamıyorum. Hem ağlamak istiyorum hem de bunu durdurmaya çalışıyorum. Yine beceremedim ben. Yine bir hayal kurdum, aslında hayali kurduğum an hiçbir şey o kadar da imkansız gözükmüyordu. Hatta önceki hayallerime göre çocuk oyuncağı gibiydi.

Bu sefer çok inanmıştım ben. Neden her defasında aynı olmak zorundaki? Sevmiştim ben. Lanet olsun ki yine sevmiştim. Haberin bile yok senin, daha önce yüzümü görmedin sesimi duymadın, adımı ve hatta varlığımı bile bilmiyorsun sen. Ama ben sana gelecektim.

Kural bu değilmi? Hepiniz gidersiniz.. Sanırım sonunda hep kalbim kırılıyor. Şimdi sana kızma hakkım yok tabi. Hatta benim yapamadığımı yapıyorsun. Hayallerini gerçekleştirip dünyanın bir ucuna gidiyorsun. Ben hiç yapamadım cesur değilim. Ama sorun değil. Ben buyum işte. Hayalci bir kız. Kendi bir dünyam var ve içinde yaşıyorum. Geri döndüğünde çokta geç kalmamış olacağım çünkü ben hala buradayım.

O yüzden koş zeki çocuk, ve beni hatırla..