Acıdan Kaçan Hayata Geç Kalır

Doğumdan itibaren başka bir insanın varlığına sırtını yaslayan insan bu duygunun her daim peşine düşer. Ve kuracağı her ilişkide sevgiyi arar.İnsan varoluşu gereği aidiyet duygusuyla doğar. Doğumda anneye olan aidiyeti göbek bağıyla kesilir ve tamamiyle sahiplenilmeye muhtaç olur. Bebeklik ve çocukluk dönemindeki sahiplenilme ve aidiyet duygusu fiziksel ihtiyaçlarla şekillenmez sadece,hayatı,duyguları ve insanları tanıyan çocuk anne-baba sevgisi ve ilgisiyle hayata dair ilk öğretilerini alır.

Sevgi bir ihtiyaçtır.

Bu öğretilerle büyüyen birey yaşamının her döneminde bu duyguyu arar. Bir köpeğin başını okşarken,bir çocuğun kokusunu içine çekerken, bir çiçeği koklarken.. Ve bir kadını/adamı gönlüne düşürürken.

Eksik ya da fazla yaşantılarla hepimiz ikili ilişkiler yaşamışızdır. Hayatın süregelen hali içerisinde de öyle ya da böyle bir şekilde ayrılık kaçınılmazdır ve genellikle de herkeste birer parçamızı bırakarak bölüne bölüne biteriz. Ve her defasında bu kadar acı çekmemek için geri durmaya çalışırız karşımıza çıkan fırsatlardan.

Kötü bir ilişki sonrasında zihnimiz kalbimize bir daha böyle acılar ve hayal kırıklıkları yaşamamak adına duvarlar örmesini tembihler.

Acı çekmiş insan,ateşte yanmış insandır aslında. O ateşin yakıcılığını bilir ve elini bir daha uzatmak dokunmak istemez. Hala yaraları sarılmamış olabilir,insanın acısı nerdeyse kalbi ordadır ve dışarıya kördür.Sarılmış da olabilir ama izleri hala duruyordur ve bunlar başedemeyeceğinden korkar.

Fakat çok önemli bir bilgi kaçırırız ; sevgi dolu ilişkilere ne kadar önem verdiğimiz.

Bu kadar acı çekmemiz ve bu kadar korkup kaçmamız aslında korktuğumuz ve acı çektiğimiz kadar önem vermemizdir. Ve işin çok daha enteresan kısmı ise,uzak durarak çok daha fazla acı çekeriz.

Eskiler olsa, iki ucu pislik değnek yakıştırması yapardı.Ancak kaçmak korkaklıktır. Hayatı ıskalamak ve hep geç kalmaktır.

Acısına değen birliktelikler yaşamanız dileğiyle..