Mucize Aşk

Daha yeni lise birdeydim.Okulumuz sabah kızlar öğlen erkekler şeklindeydi. O gün çıkışta öğretmenle konuşmam uzun sürdüğü için geç çıkmıştım ve erkekler girmeye başlamıştı bile. Ben de alışık değilim tabi çok heyecanlandım başımı öne eğdim hızla merdivenden inerken onunla karşılaştım, hayatımın aşkıyla. Çok sert çarpışmıştık. Sinirlenerek baktı bana bense kızarıp hemen başımı önüme eğdim. Sonra bir hafta geçtikten sonra onu okulun köşesinde gördüm. Elinde sigara arkadaşlarıyla konuşuyodu.

Artık hep onun önünden geçiyodum beni farketmesi için ama boşunaydı bana yanlışıkla bile bakmıyodu.Haklı tabi ilgi çekici değildim. Ama yine de ondan vazgeçemezdim. İki ay böyle sürdü uzaktan uzağa izledim onu. Bir gün çıkışta baktım kapının önünde, nöbetçi olmuş.

Ertesi gün defteri buldum içine baktım. Üç isim yazıyodu nöbetçi öğrenciler diye, üç ismide bir kağıda yazıp defteri kapattım. Akşam eve geldiğimde hemen baktım facebooktan. Sonunda bulmuştum onu. Ekledim hemen. İlk baş kabul etmedi. Ben bir ay boyunca ona dört defa arkadaşlık isteği gönderdim.

Yüzsüzdüm işte.İlkler acemi olurmuş demek ki. Sonra resim koydum profilime belki o yüzden kabul etmiyodur dedim. Evet işe yaramıştı, bu sefer kabul etmişti. Kabul eder etmez mesaj attı '' Kimsin diye ?''. Bir anda söylemiştim onu çok sevdiğimi. Tabiki ters tepki göstermişti üstüne üstlük çok ağır hakaretler yemiştim. ''Çok çirkinsin bu ne özgüvende beni seviyosun sen git dengine aşık ol diyeğicemde senin gibi biri daha var mıdır şu dünyada bilmiyorum '' diye mesaj attıktan sonra da engeli basmıştı.

O mesajdan sonra ekrana bakıp sürekli ağladım. Utancımdan da üç gün gidemedim okula.Anneme hastayım demiştim ama hep böyle süremezdi biliyorum. Sonunda okula gitmek zorunda kaldım. Ben ağlamaktan mahvolurken ona hiçbişey olmamıştı. Belkide ona o mesajı atan kaçıncı kızdım. Gene her zamanki köşesindeydi. Keyifle sigarasını içip arkadaşlarıyla sohbet ediyodu. Ne kadar kendime ondan vazgeçicem diye söz versemde onu gördükten sonra ettiğim bütün sözleri unutuyodum. Kaç ay izledim onu uzaktan uzağa böyle ağlayarak.

Okulun kapanmasına iki ay vardı ve ben hala aynı çirkinlikte ve ona olan aşkımlaydım. Artık bişeyler yapmalıydım. O gün fake bir hesap açtım. Çok güzel bir kız seçtim birde. Onu direk eklersem olmazdı. İlk baş bizim okuldakileri ekledim. Artık gerçek bir hesaba benziyordu. Sonra da onu ekledim. Kabul ettikten sonra ''Selam '' yazmıştı.

Başka biriyken ne kadar da özgüvenli biriydim meğer. Görüldü yaptım. O da tekrar yazmıştı. Bu kez cevap verdim ama soğuk konuşuyodum. İlk aşlar böyleydik ama gitgide sohbetimiz koyulaştı ve birbirimize alışıyoduk. Lise 2'ye geçmiştim ve onunla hala konuşuyodum. Tam 7 ay olmuştu. bir sabah kalktığımda gene her zamanki sade bir günaydını beklerken o uzun mesaj atmıştı bana. ''Benimle konuşmaktan çok mutlu olduğunu daha önce hiçbir kızla konuşurken böyle hissetmediğini söyledi ve bir itirafta bulunmuştu.

İlk arkadaşlık isteğimi gördüğünde sadece çok güzel kız olduğum için kabul ettiğini ve artık şimdi tipimin hiç önemli olmadığını söyledi. Sana çok teşekkür ederim sayende önyargımı yıktın, bir insanın tipinin değilde kalbinin önemli olduğunu gösterdin bana. Dokunmadanda uzaktanda sevebiliceğini gösterdin dedi bana. Çok mutluyduk. Nerdeyse bir sene olmuştu.Madem tipimin önemi yoktu gerçeği söylemeliydim.

Nereye kadar sürücekti böyle. O gün gene konuşurken sana anlatmam gerekenler var diyip anlattım herşeyi. Yani sadece gereçek hesap olmadığını ve onu çok sevdiğim için yaptığımı söyledim. Çok sinirlenmişti. Sövdü saydı bana sonra gene engeli yemiştim. Aptallığım yüzünden bir kere daha kaybetmiştim onu.

Tam 4 aydır hiç konuşmadık. Hala engeli çıkarmamıştı. Bir gün başka faceden baktım duvarına. Bakmaz olaydım keşke. Sevgilisi olmuştu. El ele çekilen resimler, sarılırken öperken ki resimler vardı. Baktım tarihine çıkalı bir ay olmuştu. Gene de olan aşkım hiç bitmedi, vazgeçemedim ondan. Ağlayarak uyudum her seferinde, elimde telefon uyuya kaldım. Beş ay çıkmışlardı ve ilişkileri bitmişti. Ama hala da dönmüyordu bana geri. Bir buçuk sene onu beklemekle geçti hep. Lise üçte bitmişti. Lise dörtteydim ama hala onu kazanmayı başaramamıştım. Tam umudumu kesmişken varlığından, tam yokluğuna alışmışken bir sabah uyandığımda ondan mesaj geldiğini gördüm. Kalbim ağzımda açtım mesajı,çok güzel şeyler yazmıştı.

'Senden vazgeçerim sandım, herhangi bir kız işte dedim ama kendimi kandırmışım meğer. Sen çok farklısın. Hiç bir kız senin gibi davranmadı bana, senin gibi özel hissettirmedi. Başkasıyla çıktım ona aşığım dedim ama aklımda hep sen vardın. Ve ben ilk defa bir insanın yüzünü değilde kalbini beğendim, kalbine aşık oldum. Sana karşı önyargılı olduğum için çok özür dilerim. Eğer ilk baş yüzüne değilde kalbine baksaydım önyargılı olmasaydım

biliyorum yüzüne de aşık olucaktım ama ben aptallık ettim. Ben seni daha iyi daha yakından tanımak istiyorum, lütfen bana bir şans ver ''

Tabii ki hemen affetmedim ama eninde sonunda aramız iyi oldu. Sonunda kavuşmuştum ona. İlk kez buluştuk ve çok güzel geçmişti. Sonra lisede bitti ikimizinde ve çok şükür biz hala beraberdik. Beraber aynı üniversiteye gittik, ikimizde çocukları çok seviyoduk. Aynı bölümü seçip çocuk bölümüne odaklandık. Tabi ailelerimizde tanıştı, falan derken nişanlandık, okul bitince evlenicez. şu an hala okuyoruz ve çok mutluyuz. Bu mutluluk nasıl anlatılır hiç bilmiyorum. Sadece bir kişiyi sevdim ve ona kavuştum.

Okuduğunuz için çok teşekkür ederim hepinize.