Aşk Sihirli Bir Değnek Oldu Hayatımda

Küllerimden doğdum. Umutla hayata yeniden sarıldım. Yarınıma renkli bakmaya başladım. Hayatın ne kadar anlamlı olduğunun ayırdımına vardım. Çünkü sebebi belli: Ben aşık oldum! Bir daha olmam sanıyordum. İncinmiş yüreğimi bu yüzden kimseye açamıyordum. Sanki herkes bırakıp gidecek, beni terk edecek gibi geliyordu. Ama yüreğim güvenli limanını buldu. Takdire şayan, aşkı huzurla yaşatan, insanın yüreğine bahar havası estiren adamı tanıdım. Yabanileşmiş yüreğim normal insan vasfı taşımaya başladı.

Öyle güzel bir yüreği var ki onun, öyle berrak bir sevgiyle bağlı ki bana,bende de zamanla aynı hisler oluştu. Gözlerinde derin bir keder vardı. Onun da benim gibi yarım bırakılmış olduğunu hissettim. Küçük çocuk vari bakışlarındaki kederi ilk fark eden benmişim öyle söyledi yüce yürekli adam, adamım. Kederlerimiz birmiş aslında. O da zamanında terk edilmiş benim gibi. "Acılar insanları birbirine yaklaştırır ",sözünün içinde buluverdim kendimi.

Bir anda yüreğimizde filizlenen sevgiyle birbirimize ilaç gibi geldik.İki yarım bırakılmış aşık bir bütünün parçalarıydık artık. Belki çok zengin değiliz, çok yakışıklı veya güzel değiliz ama öyle çok seviyoruz ki birbirimizi. Duygu dolu, saygı temelli, huzur kat sayısını arttıran büyük bir aşkla. Ben onun yanında kendimi güvende hissediyorum. Onunlayken hiç kasılmıyorum, rahat tavırlar sergileyebiliyorum. Çocuklaşabiliyorum masum masum konuşmalarım ilgisini çekiyor ve onu çok güldürüyor, hatta bana ayak uydurup benle çocuklaşabiliyor.

Bazen burnumun dikine gidiyorum. Söyleniyor tabi haliyle. Ama ben sırf onu sinirlendirmek için yapıyorum, sinirlenince çok tatlı kızıyor. Aşık insan kızamaz ya, o da aynen öyle. Sinirli sinirli bakıyor. Görseniz şaşkınlıkla raks eden yüz ifadesini öyle tatlı bir görüntü ki anlatamam. Çatılan kaşları emanet duruyor, gülmemek için yanaklarımı ısırıyorum, kendimi sıkıyorum. En sonunda dayanamayıp patlatıyorum ardı arkasına kahkahaları.

Öpücüklere boğuyorum onu. Onun bana kızamayışına hayran oluyorum. Seven insan böyle davranabilir yalnızca. Yüksünmeden her şeyine katlanabilir, sorun etmeden sevgi katarak, her işinde mutlulukla doldurabilir içini. Seviyorum demek geçiyor içimden onunlayken, avazım çıktığı kadar bağırmak bir de: "Seviyorum, seviyorum,seviyorum...Duyun martılar, ağaçlar siz de duyun, kız kulesi, adalar, saatli kule hepiniz duyun!"

Tanımadığım insanların arasından geçerken "Ben bu adama aşığım. Çok seviyorum çok", demek geçiyor. Kimsenin garip bakışlarına aldırmadan, herkese gülümseyen yüzümle sevdiğim adamı anlatmak, onun huylarını, bana nasıl aşkla baktığını, nasıl davrandığını anlatmak istiyorum. Ondan önce yüreği sevgiye susamış, hayattan kendisini soyutlamış, hep kendine duvarlar örmüş, evden dışarıya adımını atmayan monoton bir insandım. Onun hayatıma girmesiyle bambaşka bir insan oldum.

İlkbaharda açan çiçekler gibi yenilendim, canlandım. Mutluluktan kabıma sığmaz oldum. Sürekli enerjik bir haldeyim. Coşasım ,koşasım, hatta zil takıp oynayasım var. Çünkü kanım bile deli akmaya başladı. Artık sosyal - kültürel aktivitelerde yer alıyorum Asosyalliği unuttum, oysaki bir zamanlar demirbaşımdı sıradanlık. Hayatın ne kadar güzel olduğunu hatırlattı bana. Hayatı ertelemiyorum artık onunla anı yaşıyorum. Keşkelerden çok iyikiler biriktiriyorum hayatta onunla.

Bir elmanın iki yarısıyız sanki biz. Kurtlu çıkmayacak, hep ağaçta kalacak ve tohumuyla taze elmalara gebe olacak. Neden mi bu kadar emin konuşuyorum, çünkü sözlendik. Yarim, yarım elmamla bir bütün elma olmaya ant içtik. İnşallah herkes sevdiğine kavuşur. Benim gibi gözleri ışık saçarak, sözleri mutluluk kokarak, jest ve mimikleri samimiyetle dolarak yudum yudum içer aşk şarabını ve bir ömür aynı heyecanla bitmek bilmez sevgi bağıyla aynı kişinin elini tutar.