Acılar Hiç Yaşanmamış Gibi

Merhaba!
Bugün size kendimden bir şeyler anlatmak istiyorum. Bilirsiniz belki aylar önce beni terk eden sevgilim vardı. İlişkimiz hakkında iki üç bence yazıp paylaşmıştım. Bazen giydirmişte olabilirim (affedersin aşkım da sende bir öküzdün!:d) bazen özlediğimi de yazdım, bazen bana acıyanlar bile olmuştu.
Şimdi yeniden devam ediyoruz, fakat ben bu ayrılık sürecinde yaşadıklarımı anlatmak istiyorum size.

Acılar ''seni üzmek istemiyorum'' demesiyle başladı.
Kendince haklı sebepleri vardı, ilk anda hiçbir şey diyemedim. Tamam dedim ama sonra ne oldu biliyor musunuz? Yan yanayken aklıma gelmeyen bir sürü şey eve gelince geldi! Aradım fakat sesini duyunca yine konuşamadım..
O sıralar tam bir mal olduğumu düşünse haklı yani.

Sonra kabullenemedim tabi ki..
Aradım, deli gibi aradım hem de. İlk başlarda açtı. Ama baktı gördü ben onu hala ayrılmamaya ikna etmeye çalışıyorum, ondan sonra açmadı telefonlarımı! Hala ona ''ya ben seni günde 100 kere aradım bir kere bile açmadın insafsız'' diye isyan ederim. Yani insan bir aramalardan bıkar, açar küfür falan eder peygamber sabrı mı var sende dimi ama?

Kendimi içkiye, sigaraya verdim.. Kaçınılmazdı..
Normalde de sigara kullanan ben, efkar durumunda deli gibi sigara içtim. Artık karbondioksit değil, sigara dumanı olarak veriyordum nefesimi. Alkol bağımlısı gibi oldum. Artık uyumuyordum, sızıyordum! Sağ olsun zaten mor olan göz altlarım ve normalde bile bazen kıpkırmızı gezdiğim gözlerim iyice keşler gibi gösteriyordu beni!

Sonra yeni insanlarla konuştum, kafam dağıldı.
Yani günün 24 saati konuştuğun bir insan gittikten sonra düşülen boşluğu ben anlatmayayım şimdi. Bende kafamla uyuşan kankalar yaptım. Öyle çok etkisi olmadı ama kafamı az biraz dağıtabilmiştim.
Ama hala deliler gibi özlüyordum.

Asıl dönüm noktam ise;
Üniversite için başka şehire geldim. Aile özlemi o an ağır geldi ve ayrılık acısını unutabildim. Ve ta ta ta ne oldu bilin bakalım? Canım sevgilim bana geri döndü!:D

Belki bazılarınız ''hep öyle olmaz mı zaten'' diye tepki vermiştir. O mesajı gördüğümde bende öyle dedim. Ama çokta şaşırmıştım. Sevindim de yani... 2 3 gün eskisi gibi olmasa da konuştuk. Saatlerce telefonda konuştuk. Ve tamam dedim, tamam YENİDEN..

İlk başta çok korktum doğrusu, ya yeniden giderse, ya yine aynı acıları yaşarsam diye düşündüm. Ama ben sevdiğime kendimden çok güvendim, inandım. Şimdi o yaşadığım kötü olaylar (kalp hastasıyım hastanelik oldum, 1 hafta yataktan çıkamadım, yemek yiyemedim, bayıldım. Neler yaşadım beee.) aklımdan çıkmayacak belki ama ''bana neler çektirdin be sevgilim'' diyip geçeceğim.

Acılar yaşanmamış değil fakat acılar yaşanmamış gibi..