Sadece Susarak Özlüyorum Seni

O kadar özledim ki... sanki gunler, haftalar degil aylar yillar bir ömür geçmiş gibi... Senin sesini duymadan, sarilamadan, ellerini tutamadan 1 saat duramazdim. Oyle ozlerdim ki seni. Canimdan bir parca gibi, canimin ta kendisi gibi. Ama insan bekliyor iste, bekliyor ki gecsin... bekliyor ki gelesin. Senle ayrilmadik ama ayri kalmak zorunda kaldik. Uzak bir yerdesin. Belki bir kac hafta belki de en fazla 1 ay sonra cikip geleceksin. Bugun dogum gununden once yaninda olmak zorundayim dedin telefonda. Her gun sadece 1-2 kere konusuyoruz. En fazla 10 dk. Seni haftadan haftaya gormek zorundayim. Seni hissedemeden gecen 1 hafta nasil agir isliyor, nasil agir geliyor şu minnacik bedenime anlatamam. Ama gucluyum. Kimseye belli etmeden mutluluk rolleri yapiyorum. Ve gececek biliyorum. Bu gunleri de atlaticaz. Ama yokluguna dayanmak o kadar zor ki... Bu kadar aşıkken hem de... sesinle uyanamamak, kokunu icime cekerek opememek, sana sarilarak degil de bir örtüye sarilarak uyumak, seni gunduzleri degil de geceleri ruyamda gormek, gorebilmek icin uyumak, seni opememek, gozlerine bakamadan gecen gunler o kadar zor ki...

Senin bana topladigin cicekleri kuruttum, hala duruyor. Asla atmam, her seyi saklarim bilirsin. Senin bana verdigin madeni paralar, fotografimiz, aldigin 2 sakiz... hepsini sakliyorum... Cünkü hepsi bana seni hatirlatiyor. Bir de neset baba... en cok o seni hatirlatiyor. Seni cok ozluyorum. bir tanem, hayatim, ayı'm, herseyim...

Yazarak biraz daha rahatliyorum, biraz daha hasret gideriyorum sanki. Ilk bence'm. Iyi gunler...