Seni Çok Özledim Sevgilim

Bir fırtınanın içindeydim.

Fırtına beni sürüklüyor, ve beni bıraktığı her yerde farklı bir acının içinde kıvranıyordum. O kadar çok ruh keşfetmiştim ki, dokunacak farklı bir ruh kaldığından şüpheliydim. Yorulmuştum, çünkü acılarımı veya yol içindeki durumlarımı birisine anlatma gereği duydum, fakat o hakikatli insanı bulamadım. Aradığım şey çok basitti; saf, temiz bir kalbi olsun, düşünme yetisi bile olmasına gerek yok. Sadece beni anlasın ve dinlesin yeter, evet biz koç burçları fazla şey istemeyiz, sadece hakikat...

Fırtına'ya rağmen sığınacak bir liman buldum, ve biraz düşlerimi dinlendirmeye karar verdim

Ekim ayıydı. Bir kadınla tanıştım. Soğuk, nazik ve sessiz. Saf bir kadındı, ve sürekli olarak dediklerimi onaylıyor ve benden etkilendiğini belirtiyordu. Fakat hiçbir zaman çizgisini bozmayan ruhu,-ona bir gün neden? diye sormamla son buldu. Dedi ki, ''Ben herkese alışamıyorum.'' o andan sonra tipik bir intihar sergiledim ve ondan uzaklaşmak istedim, fakat yapamadım. Delicesine yaklaşmak istedim, kendimi ona açtım, onun bana açacak pek azı şeyi vardı, fakat beni dinledi.

İlişkimizi bir üst seviyeye çıkardık, fakat asla düşünülenin doğrultusunda bir ilerleyiş olmadı!

Artık daha samimiydik. Samimi oluşumuz sizi düşündürmemeli. Ne ben ona, ne de o bana bir acı verdi. Birbirimizi dinledik, her gün konuştuk. Hiçbir zaman gururuna yenik düşmedi, ve her ne olursa olsun yazdı. Hiçbir zaman,-konuşurken terk etmedi, ve ne olursa olsun anında gördü yazdıklarımı. Gerçekten müthiş bir alışılmışlık vardı. O da bende alışmıştık. Beni gerçekten dinliyor ve yazdıklarıma önem veriyordu. Evet, birtakım şeyleri anlamıyordu, ama onu farklı kılan şey, her şeye rağmen limanı terk etmeyişi idi.

Ta ki bir ocak ayında, onu ben terk edene kadar...

Sebep mi? sebepsiz bir ayrılıktı. Her tanıştığım insanda duyduğum, etkileşimler sonrası bir ruh tükenmişliği, ve ona karşı bir doymuşluk hissettim ve bir daha konuşmama kararı aldık. Belirtmek istiyorum: Bu ayrılıktan önce tam 4 kez ben ayrılalım demiştim, ve o her defasında 2 gün geçmeden yazmıştı. Fakat bu süreç? o asla gelmedi, ben ise pişman olmuştum. Evet pişman olmuştum. Delicesine özledim onu. Gökten yağmurlar indirip, yıkanmak istedim. Susamıştım onun yokluğuna, varlığında zaten kendimi iyi hissediyordum. Ona mailler attım. Ulaşmak istedim, fakat bulamadım. Aradım, her yerde aradım,-tüm sokaklarda teninin kokusunu aradım, fakat onu yinede bulamadım.

Kırıldım, yıprandım, her şeyden çok onu çok özlemiştim...

Her yerde onu arıyordum. Bazen yanlış kişilere uğruyor, ve nihayetinde kendime kızıyordum. Onu terk etmemeliydim, onun kadar saf bir kalbi; bana hiçbir insan veremezdi,-belki de verirdi fakat ben böyle düşünmek istiyordum. Ve bir zaman sonra onu buldum. Telefon numarasından buldum, onu aradım. Telefonu açmadı. Onu tekrar aradım, ve açtı. Biraz konuştuk, sesi o kadar mükemmeldi ki, bıraktığım gibiydi. O beğenmese de, beni inanılmaz bir huzura teşvik ediyordu. Dayanılmaz bir acıydı, ben onu nasıl bıraktığımı hala aklıma kabul ettirememiştim.Özür dilerim sevgilim... ''bunu asla Söyleyemedim.''

Beni özlediğini söyledi, o an yağmursuz bir ıslanış sergiledi ruhum!

Telefonu kapattıktan sonra, beni özlediğini söyledi. Ona seni çok özledim diyemem, diyemedim. Bende seni özledim, ile yetindim. Artık her şey daha güzeldi. Ayrıca biliyor musunuz, ben aşk ve sevgi hayatımı 2 yıldır kilit vurmama rağmen, Şubat 2017 tarihinde tekrar deli gibi yine seviyordum onu. Bu sevgi ne bir aşk, ne bir başka bir şeydi. Tarifi mümkün olsaydı burada satırlara dökmezdim. Doyamayacak kadar çok fazla önem verme idi bu. Konuştuk, görüştük ve iletişimimiz güzeldi. Beni her koşulda dinliyordu, ve bana yardım ediyordu. O an yaşadığım ruhumun içinde ki depremleri tek tek düzeltmek istedi, fakat bu olanaksızdı. Çünkü benim kanayan yaram, farklıydı.

Her masalın sonunda hüzün mü vardır gerçekten?

Dayanamıyordum. Uzaklaşmam gerekiyordu, tüm insanlardan uzaklaşmam ve kendime yeni bir hayat alanı kurmam gerekiyordu. Bunu yapmam için ondan iletişimimi koparmam gerekiyordu, çünkü insanların olmadığı yerlere gitmem gerekiyordu. Ve ona bundan bahsettim, hayır diyemedi, çünkü evet deseydi,-kabul etmeyeceğimi biliyordu. O gece hiç olmadığı kadar birbirimize bir o kadar yakın, bir o kadar soğuktuk. Bu nasıl olur biliyor musun? kalkacak olan trene binecek olan bir şahsa karşı beslediğiniz sevgidir, gitmek zorunda mıydı? ama belkide gitmeliydi. Pekala tekrar gelecek misin?

Geleceğim sevgilim, seni özlüyorum...

O konuşmadan sonra bir gün, bana beni çok özlediğini belirtti. Aramak istedim, ailesi yanındaydı. Öyleyse sadece aç ve dinle dedim. Aradım, ve dinledi. Gülüşleri, o kadar samimi ve içtendi ki, gerçekten orada tutsak kaldım. Hala anımsıyorum o geceyi, o içten gülüşleri, samimiyeti. Ne kadar özlediğimi bilseydi, fakat hayır. Artık bana ulaşamıyor, tüm telefon, evim, iletişim bilgilerim, her şey kapalı. Bir gün geleceğim sevgilim, eğer o gün hala beni anımsıyorsa kalbin, seni asla bırakmayacağım. Seni seviyorum...