Adam ve Kadının Hikayesi -13-

Kadın birkaç gündür oldukça huzursuz hissediyordu, nedense adama numarasını öyle aptalca bir nedenden vermesini kabul edemiyordu. Bir anlık aptal cesareti dedikleri bu olsa gerekti. Bu durumdan adamın memnun olmadığını düşünüyordu, üç gündür telefonuna düsen bir kısa mesaj ya da bir arama olmaması bunu gösteriyordu.

Yine başka bir sınıfı sınav yapması gerekiyordu. Aslında öğrenci iken sınav günlerini iple çekerken şimdi nedense her sınav onun üzerine ayrı bir yük gibiydi. Ögrenci iken çalışkan bir öğrenciydi şimdi ise tembel bir öğretmen.

Sınıfa girdi yazılı kâğıtlarını ön sıralara bıraktı. Zil çalana kadar süreniz var dedikten sonra öğretmen masasına oturdu. Son günlerde kendisini mutsuz hissediyordu pek giyimine dikkat etmiyor ,dahası sürekli somurtuyordu. Bütün bunların nedeni telefon numarasını vermesine rağmen onu aramayan veya bir mesaj bırakmayan o adam olabilir miydi? Bu sırada telefonu çaldı

Heyecanla telefonunu çantasından çıkardı ama arayan kişinin babası olduğunu görünce yüzü asılmıştı. Telefonu meşgule bıraktı ve bir kısa mesaj yazdı

‘Su anda dersteyim ders çıkısında ararım seni’

Uzun zamandır babası onu ayda yılda bir arıyor duruma gelmişti. Yeni bir ailesi bir oğlu ve kızı vardı. Daha önce hiç görmediği kardeşleri, oysa çocukken bir kardeşi olmasını ne çok istemişti, birçok hayali gibi buda sadece mazide kalmıştı. Ne garip diye düşündü acaba bir kardeşi olsaydı, annesi hayatta olsaydı ve şimdi şu anda en mutsuz ve çaresiz durumda iken onu arasa akıl isteseydi keşke. Küçük bir not defteri vardı çantasında ona hep bu anlarda destek olan onu çıkardı önce ve sonra kalemini aldı şu mısraları yazdı.

Yalnızlık dediklerinin; sonsuzluk olacağını bana kimse dememişti bugüne kadar

Yalnızlık bir duraktı hani bir gün o duraktan ruh ikizinle ayrılacaktık hepimiz.

Günden güne daha da yalnızlaşırken ruh ikizimi beklemekten yoruldum ben

Güzel günler gelecek bu dertler bitecek elbet bir gün demişti annem..

Daha ben küçük bir çocukken o hayatta iken..

O güzel günler asla gelmedi ve ben hep kaybettim..

Annemi kaybettim, babamı yitirdim, kalbimi desen attım kör kuyulara

Canım yanıyor demeyeceğim çünkü inan acılara bağışıklık kazandım.

Her gün biraz daha ölüyorum sanki.

Yalnız kimsesizler mezarlığında bir yerim olacak korkusu ile yaşıyorum

Ve öldüğümde kimse beni hatırlamayacak..

Yok mudur bunun çaresi diye sorguluyorum..

Hayallerimi çalan o vicdansızlara sesleniyorum..

Ne olur geri verin hayallerimi ve umutlarımı

Her şeyimi kaybettim bari onlarla avunayım..

Gecenin karanlığında güneşli bir gün hayaliyle yaşayayım

Ders zilinin çalması onu girdiği bu duygu ortamından çıkmasını sağlamıştı. ‘Kalemlerinizi bırakın ve kâğıtları toplasın sınıf başkanı,' dedikten sonra acele ile not defterini çantasına attı. Sınav kâğıtlarını aldıktan sonra sınıftan ayrıldı.

Öğretmenler odasında fazla kalmaya niyeti yoktu, meslektaşlarını başıyla selamladı dolabındaki diğer yazılı kâğıtlarını aldıktan sonra oradan ayrıldı. Bir hafta bitmek üzereydi ve kendisi bu sıralar sadece yazılı kâğıtları okumak dışında bir şey yapmıyordu. Babasının onu aradığını hatırladı ve telefonunu çantandan alarak onu aradı.

Çok fazla çalmadı telefon babası açmıştı. Her zamanki soğuk samimiyetsiz ses tonuyla konuşmaya başladı babası.

‘Kızım son günlerde ne aradığın ne sorduğun var, merak ettim acaba kızımın oralarda bir ihtiyacı var mi diye’

Kız bu söze acı şekilde gülümsedi babası onu merak etmişti bunca zamandır değil de neden şimdi acaba.

‘İyiyim ben yeni bir şehre gelmenin zorlukları ile uğraşıyorum. Ve biraz fazlaca yoğunum.’

Babası bu sözler üzerine bir süre sessiz kaldı.

‘Bir şeyler duydum kızım. Eski nişanlınla alakalı sanırım sana zorluk çıkarmış teyzen söyledi. Benim yapabileceğim bir şey var mı? Annen de endişelendi benim gibi.’

Kadın önce teyzesine kızdı ama babasının son cümlesi onu çileden çıkarmıştı.

‘Benim annem öldü ne çabuk unuttun, hayat arkadaşın olan hanımefendiye söyle benim için endişelenmesin bir küçük bir sorun yaşadım ama iyiyim. Her zamanki gibi her şeyi kendi başıma çözdüm baba sana ihtiyacım yok dedikten sonra telefonu kapadı.

Dokunsalar ağlayacak bir duruma gelmişti. Nasıl olurda annesi gittikten sonra dayandığı tek varlığı elinden alan kendisini yanında bile istemeyen uzaktan uzağa seven bir kadın annem olabilirdi. Neden her şey üst üste geliyordu bunalmıştı öfke ile apartmana girdi.

Gözleri adamın kapısına döndü .‘Seni aptal diye bağırdı üç gün oldu sana numaramı verdiğim insan bir arar sorar ya da ne bileyim çorba için teşekkür der bu kadar mı içine kapanıksın be adam dedikten sonra’ kapısına bir tekme attı.

Dizi acımıştı ağlamaya başladı hızlı adımlarla merdivenleri tırmandı odasına girdi çantasını bir yana attı sonra ,kendisini koltuğa bıraktı ve hıçkırarak ağlamaya başladı. Neden her şey böyle üstüne geliyordu. Neden

Her şeyi kırmak parçalamak istiyordu, çok öfkelenmişti birazcık gülmek istiyorken tam tersi oluyordu, neyi eline atsa kuruyordu. Neyi yapmak istese önüne bin türlü engel çıkıyordu. Çok yorulmuştu herkesin beklediği o güzel günler artık onu bulsaydı artık ne olurdu. Neden ben diyerek inledi; ölmek bu dertlerini bitirir miydi acaba. Annesi ölmeden önce çok acı çekiyordu belli etmese de kendisine ne zaman görse gülümsüyor olsa da her gördüğünde içi acırdı annesini. Anneannesi artık acıları bitti gittiği yerde hiç acı çekmeyecek annen demişti.

Ölünce bütün acılar bitiyorsa neden insanlar bu acı veren dünyada yaşıyordu. Sahi şimdi su an ölse bir anda nefesi kesilse bütün her şey bitecek miydi yani hiçbir acı onun canını yakmayacak mıydı.? Ölse zaten kimse de üzülmezdi. Neden o ruhsuz adam onu kurtarmıştı keşke bıraksaydı da o gözü dönmüş hayvan herif onu öldürseydi. Canı yanardı biraz belki ama sonra acılardan arınmış olacaktı.

Belki de o adamın yapmadığını kendisi yapmalı bu aptalca ve zavallı hayatına bir son vermeliydi. Nasıl yapsa daha az acı çekerdi acaba. Zehir içmek mi fazla can acıtmazdı yoksa tavana asmak mı kendisini yüksek bir yerden atlasa belki de yere düşene kadar pişman olacaktı. Ölmek bile yorucu geliyor insana sanki dedi, ayağa kalktı sonra göz yaşlarını sildi yine bir ağlama nöbetinden kurulmuştu sanki .

Annesinin bir sözü aklına geldi.

Gözyaşları senin ruhunu temizler kızım, korkularını, endişelerini ve öfkeni alır senden götürür. Bu yüzden ağlamak bir zayıflık değildir aslında insana verilen en büyük ödüldür

Ağlamak gerçekten onu bu sıralar rahatlatan tek şeydi. Elinde başkada bir şey kalmamıştı. Bu kasvetli halinden kurtulmak için sıcak bir duş sanırım iyi olacaktı. Üzerini çıkardı, duş kabinine girdi suyu yavaşça açtı ve su damlacıkları vücudundan akıp giderken gözlerini kapadı ona göre suyun altında böyle durmak kötü düşünceleri kafasından akıp gitmesini sağlıyordu. Gözleri kapalı bir şekilde olan biteni düşündü keşke geçmişine bir yağmur yağsaydı ve bütün kötülükler akıp gitseydi vücudundan süzülen bu su gibi.

Bir süre duşta öylece kaldı sonra dışarıya çıktı. Tam bu sırada telefonuna bir mesaj bildirimi geldiğinin sesini işitti. Telefonu eline aldı mesajı açtı mesajı okumaya başladı. Ancak mesajı okumasıyla birlikte yüzüne kocaman bir gülümseme gelmişti.

‘Yarın müsait olduğunuzda sizinle sahildeki köşe kafede bir kahve içmek isterim’ yazıyordu. Ruhsuz adamın aklına nihayet yazmak gelmiş diye düşündü. Ancak ruhsuz olsa da en kötü anlarında onu daima kurtaran oydu. Kim bilir belki de hayatının geri kalanını o kurtaracaktı, beklediği kurtarıcı güzel günlerin sahibi oydu.

Çocuk ruhlu kahraman diyerek numarasını kaydetti. Sanırım o adama yakışan en iyi tanımlamaydı. Sonra mesajları açtı.

‘Yarın akşamüzeri saat altı gibi kafede olacağım görüşmek üzere‘ yazdıktan sonra mesajı gönderdi.

Sonra dolabına yöneldi yarın hem güzel hem de özel olmalıydı adamı kendisine hayran bırakmalı ancak birazda soğuk davranmalıydı. Üç gün beklemenin imkanını alacaktı acaba ne giyseydi.

Her şey bir yana mesajın gelmesi onu çok mutlu etmişti sevinçle dolabındaki elbiseleri tek tek indirmeye başladı...

Devam Edecek

Bir Önceki Bölüm

Adam ve Kadının Hikayesi -12-