Eğitim bebekken başlar. Ve benim çocuğum asla öyle bir hareket yapmaz. Çünkü varlığı ve yokluğu biliyor. Laf aramızda o tarz hareketleri olan çocuklara değil de çocuğunu egitemeyen ebeveynlere ciddi anlamda sinir oluyorum.
Markette bir çocuk yatmış yere avazı çıktığı kadar ağlıyor anneye soruyorum birşey mi oldu diye yok diyor istediği birşeyi almadığım için ağlıyor. Neydi istediği diye soruyorum en fazla iki liralık birşey çocuğun istediği. Paran çıkmıyorsa ben alayım diyorum. Param var ama alışmasın diyor. Haklısın ama çocuğu bu şekilde egitemezsin önce yaptığı hareketin yanlış olduğunu ogretmelisin ona diyorum. Kadin diyor ki gerizekali bu anlamaz. Öyle deme annesi önce konuşmayı sakinleştirmeyi dene diyorum. Kadin sürükleyerek çocuğu cekistiriyor. Derken kadin çocuğa hakaret etmeye başlıyor ben sabır çekiyorum. Ardından kadin çocuğun kulağının üzerine bir tokat atıyor çocuk mosmor oluyor. o dakikadan sonra alışveriş arabasını bırakıp, elimin biri kadının turbaninin altındaki topuzu diğer elim de kolunda ve ben başlıyorum avazim çıktığı kadar kadına bağırmaya. Market çalışanları koşup kadını elimden almaya çalışıyorlar ama biraz zaiyat veriyorum kadına. Kadın şok oldu. Bak diyorum ben seni çocuğunun yanında rencide ettim hoşuna gitti mi? Sen niye çocuğuna vuruyorsun bir de elalemin icinde gücün bu çocuğa mi yetiyor beni de dövsene gücün yetmiyor mu diye bağırıyorum. Müşteriler market çalışanları güç bela kadını elimden alıyorlar. Meğer kadının üvey çocuğuymuş ve çocuğa hep öyle davranıyormuş. Ben bunu öğrendiğimde daha çok kan beynime sıçradı ama kadin çoktan kaçıp gitmisti.
Bu benim başıma çok gelmiştir. Her gittiğimde alıyorum ona birşey yalan söylemeyeyim ama gidiyor yine eline alıyor birşeyler hayır anlatmaya kalksam daha yaşı 3 anlatıyorum ağlıyor markete borç yapsak kimse veresiye vermiyor. Çocuğu kandırmaktansa alıyorum kucağıma zaten sakinleşiyor çocuğunuzu kandırmayın sonra alırım demeyin onları kandırmak çok kötü.
Hani evlatlar anne babalarına ne yaşatırlarsa onu yaşarlarmış ya. Umarım benim evladım/ evlatlarım da bana çeker. Küçüklüğümden bu yana aylık market alışverişine çıkmadan önce annem yahut babam cebime para koyardı. Bu para senin. Markette ne almak istiyorsan alabilirsin. Ki genel de verdikleri para o çocuk yaş için yüksek bir meblağ. Ben annemle dolaşır hesap kitap yaptırırdım şunu alsam bunu da alsam param yetiyor mu diye, toplama çıkarma yapacak yaşa geldikten sonra da kendi başıma dolaşır, istediğimi alırdım. Bir gün ya 8 yaşındayım yahut 9, değişik bir şey gördüm çok ilgi çekiciydi. Babamın yanına gittim, güzelce izah ettim, bir şeyi almak istediğimi ama paramın yetmediğini anlattım. Paramın üzerine ekleyip alabileceğim miktar kadar borç istedim. Kabul etti. Neyse aylık harçlığımı verme günü geldi. Harçlığımı verdi ama eksik verdi, bende eksik olduğunu söyleyince bana o market gününü hatırlattı. Borç olarak istedin, insan borcuna sadık kalmalı oğlum dedi. O gündür bugündür her borç alıp verdiğimde yahut bankadan kredi çektiğimde, kredi kartını kullandığım da babamın o sözleri aklıma geliyor. Kısmet olurda bir gün evlat sahibi olursam, bende beni yetiştirdikleri gibi yetiştireceğim.
@Gloomeye Estağfurullah ağabey. Evet yaptı. Yukarıda yazdığım gibi ya 8 ya da 9 yaşındaydım. Ama bence iyi ki de yapmış. Bireylere çocukken öğretmeli her şeyi. Boşuna ağaç yaşken eğilir dememiş atalarımız.
Bu tip durumlar aslında çocuğun eğitimi ile alakalıdır. Küçük yaştan itibaren çocuğunuz ile alışveriş yapmaya özen göstermelisiniz ve bu alışveriş esnasında ufakta olsa çocuğunuza bir bütce vermelisiniz (yaşına göre 1-5 TL civarı gibi). Çocuğunuza tabi bu süre zarfından önce ufak tefek matematik bilgisi aşılamanız lazım 5 TL civarına çıkacak işleme yönelik. Buna göre de çocuğunuz sizin ile beraber alışverişini yapabilir, en son ödeme kısmına geldiği zaman da kendisinin ödeme yapması hem kişilik gelişimi hem de sosyal gelişimi açısından çok yararlı olacaktır. Belirtmek isterim ki bu sadece market alışverişi için; elbise, oyuncak gibi ihtiyaçlar için farklı yöntemlere baş vurmalısınız.
1
2 Yorumla
Cevap sahibi
+1 yıl
Eğer ki bu davranış için yaşı geçmiş ise alışveriş yapılacağı zaman ufak bir işim olduğunu ve dönerkende markete uğrayacağımı söylerim gelirken istediği birşey olup olmadığını sorarım, kabul görülür birşey isterse alırım. Bir zaman sonra yukarda bahsettiğim şekilde davranabilirsiniz. Eğer istemediğiniz birşey alırsa kasadan önce farkederseniz almaması konusunda ikaz edin gerekirse elinden alın, ağlarsa parasının olduğunu ve daha farklı birşeyler alması gerektiğini söyleyin. Hala ağlamaya devam ederse onaylayın ve eve gittiğiniz zaman ceza olarak bir süre alışverişe gelemeyeceğini söyleyin. Tekrar geldiği zaman ise aynı şekilde ağlarsa hem parasını hem aldığı şeyi elinden alın. Eve gittiğiniz zaman Uzunca bir zaman alışverişe gelemeyeceğini ve gelirken canının istediği birşey olup olmadığını sormayacağınızı söyleyin. Eğer ki kasada fark ettiyseniz bu durumu çocuğunuz ile toplum içinde tartışmaya girmeyin ve yukardakileri tekrarlayın
Bunlar için psikolôgtan yardım alınmalı bence. Bakış açınız çok değişir. Çocuğa nasıl davranılmalı o anda? Öğretiyorlar hepsini. Normâl insanlar, ağlaya ağlaya eve getiriyor, hiçbir şey demiyor belki. Döven de var. Her tür insan oluyor sonuçta. Doğrusu, izah etmek. Anlayamaz belki yaşı küçük ama, sakinleştirebiliriz bu şekilde.
Bir çocuk bunu yapıyorsa ailesi sürekli her istediğini ağladığında almış demektir... üç tane kuzenimi büyüttük hiçbirisinin böyle bir şey yaptığını göremezsiniz hele ki bana. Abur cubur bile almazlar benim izin vermeyeceğimi bildikleri için ya gidip süt alırlar ya da kuruyemiş yağlı tohum ceviz, badem vs belki dondurma o kadar. Para ile ilgili kısma gelecek olursak param olmadan markete girmem çocukla, hadi girdim çocuklarımız pek ala yoktan anlar.
Ikna kabiliyetim yüksek onu ağlatmam ve benim çocuğum daha küçük yaşta her gördüğünü istemeyeceğini bilerek büyür ona o eğitimi terbiyeyi veririm.. Ve gerçekten cani istedi sevdiği birşeyse kendi alacağımdan vazgeçer onun isteğini alırım ama gereksiz birşey ise onu ikna ederim ağlatmam baban aksama alacak derim babasını ararim mesela..
markete gittiysem illaki bişey almışımdır o aldığımı bırakırım usta hiç tereddüt etmem ağlatamam onu aldığımı bırakır onun istediğini alırım şüphesiz 1 saniye bile düşünmem babam zamanında asla böyle bişey yapmazdı dediğim dedik en hassas noktam sadece kendi çocuğum değil bazen rast geliyor ya ben ödeyim dediğimde oldu çok hassasım bu konuda çocuklar ağlamasın çocuk onlar
hii yerine eti puf bile mi. 40 kuruş. kabul etmiyormu.. çok ayıp. evden çıkarken anlaşmalı gidiyoruz.. ama çocuk bu, oldu ki unuttu her şeyi.. bildiğini okuyor. aldığımız başka şeyi bırakır istediği şeyi alırız. ama bunu evde mutlaka konuşur yaptığının çirkinliğini izah eder tavır koyarım.. sonraki markete gidişte gelemeyeceğini felan artık her şekilde üzerine yürürüm:))
Daha sonra alabileceğimizi, şu an ağlamaya devam ederse hic almayacağimı söylerim. Hâla aglamaya devam ediyorsa kucağıma alır dışarı çıkartırım. Ağlayarak birseyler isteme huyuna devam ettiģi sürece istediği hicbirşeyi yapmam.
Çocuklar bir marketteki bütün ürünleri istemez. Çok çok kendisini mutlu edebilecek bir çikolata isteyecektir ya da ufacık bir oyuncak. Onu da alamıyorsam baba olmaya ve o çocuğu ağlatmaya hakkım yok demektir.
Çocuğum olmadığı için o an farklı olur mu bilmem ama hiç çekemem muhtemelen o zırlamaya devam ederken kolundan tutup sürüklerim çocuk sevmiyorum ağlayan çocuk hiç sevmiyorum dişlerim gıcırdıyor resmen 😒😒😒
İlk başta istediği her şeyi almam. böyle alıştırmak istemem yavrumu. Ama öyle yaparsa ağzına ortasına hafif bir tane vururum dermişim 😂 yok be kiyamam yapmaz benim yavrumsa
aynı onun yaptığı gibi , yere oturup ağlıyormuş gibi yaparım. çoçuklar büyüklerden daha vicdanlıdırlar sadece nerde nasıl hareket etmelerini gerektiğini kendi başlarına algılamalarını sağlamak gerekir
Ona paramizi kolay kazanamadigimizi anlatiyorum arada, biriktirmeyi ve sabri. Ama neticede çocuk :) gerçekten yokluktan alamiyorsam içimde yara olur bir şekilde halletmeye calisirim, arkadaşimi vs ararim, ama o günkü dersimiz ise konuşuruz, aglamasi biter ev gideriz.
herkes ayni yorumu yapmis anlasilan cocuklari yok o davranislarda vicdanin sizlasada dedigini yapmamak gerekiyor yojsa bunu kaniksar ve her istedigi icin bunu yapar
Çocuklar doğru bir dille doğru yolla anlatımdan anlarlar. O yola giderim, güzelce açıklarım. Ama genelde paramın yetmeyeceği ve onun isteyeceği bir şey yoktur. Sonuçta markette gezerken yat-kat vs. istemeyecek. :)
Yanımızdan geçen başka bir müşterinin eline tutuşturup "Çocuğum bak bitmiş aa onu da bu teyze alacakmış biz başka zaman alalım" deyip elini tutup çıkarırım marketten kapatırım konuyu
Para vermeden alirsan polisler alir goturur hapse atar derim doverler orda ikide bir derim ve hadi al derim 😀😀 alirsa da oradaki guvenlikcilerle anlasirim 😀😀
lan... paramin yetmediği bir şey... çocuğum istidicek ve ben alamiyacagim... lan depresyon a girerim... cokerim... mahvolur um... rahat o an 900 yıl aklımdan çıkmaz... çok acı 😞
En İyi Cevaplar